Προκειμένου η πολιτική στο μικρό μας τόπο να επανέλθει στη φυσιολογική της κατάσταση !!!

Πολιτική είναι η καθημερινότητα όχι τα «μεγαλα έργα «και τα «μεγαλα λόγια « .

Είναι η συνύπαρξη με την πραγματικότητα , με τα ελάσσονα και τα μείζονα που υποκρύπτει τούτη η πραγματικότητα .

Βασανισμένοι -σχεδόν όλοι -από τις υποχρεώσεις της και αποχαυνωμένοι από τον καταναλωτικό ίλιγγο , δεν προλαβαίνουμε να δούμε τη ζωή που σπαρταρά από συναισθηματική πλησμονή και υπαρξιακό νόημα .

Η πολιτική σήμερα με τα απανωτά χαστούκια που δέχεται , οφείλουν οι εκφραστές της εξουσίας να δουν την καθημερινότητα με άλλες και νέες αντιλήψεις , έτσι ώστε να επαναφέρουν την πολιτική στη φυσιολογική της κατάσταση .

Τοπικά , οφείλει ο Δήμαρχος και οι συνεργάτες του , ν’ ακουμπήσουν χωρίς όμως να τρομάξουν την κοινωνική συνοχή και να δώσουν αξία και σημασία στην ευθύνη αυτή .

Οφείλουν να δώσουν νόημα στην πρόνοια και την κοινωνική αλληλεγγύη με πράξεις και με προγράμματα ουσίας .

Οφείλουν να δουν τον πολιτισμό , τον αθλητισμό και την υγεία , με ευαισθησία και αγάπη και ασφαλώς με νέες αντιλήψεις , να φέρουν κοντά στο φυσικό τους χώρο χιλιάδες παιδιά . Και ασφαλώς δεν μιλάμε για αγοραίο πολιτισμό και αθλητισμό , αλλά σε δράσεις και προγράμματα που θα βοηθήσουν ψυχικά και σωματικά κάθε νέο και νέα .

Δεν μπορούμε να αγοράζουμε πνεύμα όσο και να πληρώνουμε . Μόνον με κόπο και σκέψη μπορούμε να αναπτυχθούμε πνευματικά .

Αυτές τις σκέψεις κάνω σήμερα που δεν είναι καινούργιες , βλέποντας όμως την πολιτική να περνά κρίση , θεωρώ ότι μόνον εάν η τοπική εξουσία δει την ουσία , την καθημερινότητα , τις ανάγκες και τα βάσανα της κοινωνίας , θα επανέλθει στη φυσιολογική της κατάσταση .

Μιχάλης Καντζόγλου

Μεταχείριση που πρέπει να πάρουν στα χέρια τους η Τοπική Αυτοδιοίκηση, αλλά και όλοι οι κρατικοί φορείς και βέβαια δεν αναφέρομαι στις πενιχρές συντάξεις που δεν φτάνουν ούτε καν στην αγορά φαρμάκων που και εκεί το κράτος δεν ασκεί την δέουσα πολιτική , αλλά τα πάσης φύσεως άλλα εφόδια και προτεραιότητες που τους χρειάζονται και δεν τους παρέχονται, στο βαθμό που θα τους καλυτέρευε τη ζωή τους.

Είναι χρήσιμο , τόσο για τις υπηρεσίες , αλλά και για όλους τους πολίτες που εκφράζουν πολιτισμό , ότι , τα περήφανα γηρατειά έχουν πρώτη προτεραιότητα όταν και όποτε χρειαστεί να λύσουν ή να συζητήσουν κάποιο θέμα που τους απασχολεί. Πρώτη προτεραιότητα και με αίσθημα ευθύνης απέναντί τους, όταν κυκλοφορούν στους δρόμους , στα νοσοκομεία όταν συναντάμε αυτά τα γλυκά προσωπάκια, στις τράπεζες, σε δημόσιες υπηρεσίες.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση , να δημιουργήσει τους χώρους αυτούς με κοινωνικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα , όπου, αυθόρμητα όλα τα γεροντάκια να συχνάζουν και να ζουν όμορφες στιγμές , εκεί που θα ζωντανεύουν τα όνειρά τους.

Αξίζουν καλύτερες συνθήκες ζωής και εμείς πρέπει να φροντίσουμε γι' αυτό με πράξεις και όχι λόγια.

Ας δείξουμε πόσο νοιαζόμαστε και πόσο αξία και σημασία δίνουμε στα γλυκά αυτά προσωπάκια .

Δεν ζητούν χάρες. Άλλωστε δεν είναι στη φύση τους!! Για τα αυτονόητα μιλάμε....

Μιχάλης Καντζόγλου

Απίστευτα πράγματα συμβαίνουν , που όταν σου τα διηγούνται , φαντάζουν υπερβολικά, όταν όμως συμβαίνει να είσαι μάρτυρας, τότε καταλαβαίνεις ότι όντως κάτι δεν πάει καλά και χρειαζόμαστε, σχεδόν όλοι, κανόνες σωστής συμπεριφοράς.

Πως να κατανοήσω τη συμπεριφορά οδηγού αυτοκινήτου , που εντελώς προκλητικά , αράζει το αυτοκίνητό του στη στροφή ακριβώς Βασ. Παύλου και Ιπποκράτους και κλείνει και την είσοδο στο μονόδρομο της Ιπποκράτους και το πεζοδρόμιο , με συνέπεια ούτε οι μανάδες με τα καροτσάκια να έχουν την ευχέρεια να περπατήσουν , αλλά και στο κάθε πεζό παύει να ισχύει το δικαίωμα του αυτό, δηλαδή να περπατήσει με ασφάλεια στο πεζοδρόμιο !

Το χειρότερο όμως , είναι όταν κάποιος πολίτης απευθύνει το ερώτημα, στον ασυνείδητο οδηγό, εάν αυτό που κάνει είναι σωστό και εάν υπάρχει λογική εξήγηση, η απάντηση είναι "πληρωμένη" : "Αναλόγως!". Αυτά τα "Αναλόγως", αγαπητοί μου φίλοι , κάθε καλοπροαίρετο τον απογοητεύουν , ενίοτε τον προκαλούν και τον κάνουν έξαλλο, διότι όταν δεν σεβόμαστε στοιχειωδώς τους κανόνες κυκλοφοριακής αγωγής, αυτό σημαίνει ότι όντως έχουμε πρόβλημα , ως κοινωνία , και δεν χρειάζονται ούτε σεμινάρια κυκλοφοριακής αγωγής , ούτε αυστηρά πρόστιμα.

Χρειάζεται , πάνω απ' όλα συνείδηση.

Συνείδηση το πως κυκλοφορούμε με το όχημά μας, πως σεβόμαστε τον πεζό, τον ποδηλάτη, , πως δίνουμε προτεραιότητα σε συνανθρώπους με ειδικές ανάγκες.

Όλα τ' άλλα είναι λεπτομέρειες , διότι όταν ο άλλος για το θλιβερό παρκάρισμα του , για την απαράδεκτη συμπεριφορά με την μηχανή του στον ποδηλατόδρομο , στις πλατείες που δεν σέβονται τίποτα και κανένα , σου πετάει ένα "αναλόγως" , Ε, τότε "αναλόγως" πρέπει και εμείς να φερόμαστε γενικώς και να ζούμε.

Μπάζουν νερά οι τιτλοποιήσεις , τα Funds δεν έχουν εκείνο το πλαίσιο που να διασφαλίζει την νομιμότητα εκχώρησης δικαιωμάτων , αλλά… Σωστή ενημέρωση και υπεύθυνες ενέργειες στον σωστό χρόνο χρειάζονται , όχι πανικός .

Μπορούν οι εταιρείες διαχείρισης δανείων να έχουν ενεργητική νομιμοποίηση για να βγάζουν «στο σφυρί « ακίνητα δανειοληπτών για λογαριασμό των ξένων εταιρειών ειδικού σκοπού , οι οποίες έχουν αγοράσει δάνεια ;

Σύντομα θα υπάρξουν εξελίξεις , το μόνο σίγουρο ….

Εν τω μεταξύ , δεκάδες χιλιάδες οφειλέτες γίνονται αποδέκτες επιστολών από πιστωτικά ή χρηματοδοτικά ιδρύματα, που τους ενημερώνουν ότι τα τραπεζικά τους προϊόντα (συμβάσεις δανείων και πιστώσεων), έχουν μεταβιβαστεί σε άλλο πιστωτικό ή χρηματοδοτικό ίδρυμα.

Υπάρχουν βάσιμες αμφισβητήσεις της νομιμότητας τέτοιων εκχωρήσεων , διότι , αναγκαία προϋπόθεση για να προσφερθούν προς πώληση , είναι να έχει προσκληθεί με εξώδικη πρόσκληση ο δανειολήπτης και ο εγγυητής μέσα σε δώδεκα (12) μήνες πριν την προσφορά , πριν ή μετά τη θέση σε ισχύ του παρόντος νόμου, να διακανονίσει τις οφειλές του βάσει γραπτής πρότασης κατάλληλης ρύθμισης με συγκεκριμένους όρους αποπληρωμής σύμφωνα με και με τις διατάξεις του Κώδικα Δεοντολογίας (Ν. 4224/2013).

Θεωρώ πως οι τράπεζες στην παρούσα φάση και όντως δύσκολη από οικονομικής , αλλά και ψυχολογικής άποψης , χρειάζεται να δείξουν ένα άλλο πρόσωπο στους εξωδικαστικούς συμβιβασμούς . Δεν ωφελεί την τράπεζα να φτάνει στα άκρα , δεν εξυπηρετεί καν τα συμφέροντα της.

Μιχάλης Καντζόγλου

ΟΙ ΜΙΚΡΟΠΩΛΗΤΕΣ ΤΗΣ ΠΙΟ ΓΛΥΚΙΑΣ ΕΠΟΧΉΣ!

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε.
Χρόνια που τα θυμάσαι ακόμα και σήμερα και λαχταρά η ψυχή σου.
Θυμάμαι, "τα γλυκά ωραία χρόνια με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους μας μικροπωλητές".
Θυμάμαι, σχεδόν όλους εκείνους τους όμορφους ανθρώπους, τον Χρίστο τον Κουκούλα με τα καταπληκτικά του σάμαλι στην είσοδο πάντα του σχολείο.
Την γλυκιά μας "μαεφτείτε" με το καροτσάκι της, μέχρι και λουμπουνάρια πουλούσε.
Τον Αναστάση μας με τον καταπληκτικό και φρέσκο πάντα ηλιόσπορο.
Τον άλλο Ανάσταση με τα σπέσιαλ σάντουϊτς. Θυμάμαι, τις γλυκύτατες εκείνες κυρίες με τα καροτσάκια τους μπροστά από την αγορά, την κ. Φωτεινή όπως την αποκαλούσαμε.
Θυμάμαι, τους λούστρους, με το πιο οργανωμένο κασελάκι να το έχει το Νικολάκη.
Αγωνιστές της ζωής όλοι τους σε μία δύσκολη αλλά γλυκιά εποχή!
Όλοι αγαπητοί συνταξιδιώτες ζωής αγαπήσαμε εκείνα τα χρόνια.
Υπήρξαν στιγμές ανεπανάληπτες, υπήρχαν ζεστές καλημέρες, καλημέρες της καρδιάς.
Η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική, ανθρώπινη. Αξίζει να θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια, εξάλλου, χωρίς το παρελθόν δεν ζούμε το παρόν και δεν μπορούμε να ονειρευόμαστε το μέλλον.
Είναι ένα ταξίδι ανάγκης για την ψυχή μας, ένα ταξίδι που μας γεμίζει έστω για λίγο από ανθρωπιά και ευαισθησία..
Οι μικροπωλητές τότε ήταν η καθημερινότητα του κάθε παιδιού και όχι μόνο. Πολλά παιδιά, που δεν είχαμε δεκάρα, οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ και φίλοι μας μικροπωλητές φρόντιζαν να έχουμε με τον δικό τους αυθόρμητο τρόπο το απαραίτητο. Όλοι οι γλυκύτατοι εκείνης της εποχής, οι αγωνιστές μικροπωλητές , συμπύκνωναν τους τόμους της ζωής τους σε μια καλημέρα της καρδιάς , σε μια μεγάλη αγκαλιά. Οι αναμνήσεις λοιπόν , όντως ένα γλυκό ταξίδι σε εκείνα τα χρόνια τα φτωχά, αλλά πλούσια σε αγάπη, γεμάτα από όμορφες στιγμές και συγκινήσεις.

Μιχάλης Καντζόγλου