Τις ημέρες αυτές θυμάμαι ….

Αυλές με γλάστρες και λουλούδια, αλλά και ωραίες κληματαριές.

Τα σπίτια μικρά, η ανθρώπινη συνύπαρξη όμως δυνατή και ουσιαστική.

Και η αγάπη τεράστια θυμάμαι!

Υπήρχαν και μεγάλα σκιερά δέντρα, που στεγάζονταν πολλά σπουργίτια, για να κελαηδούν τα όνειρά μας, λουλούδια, όμορφα λουλούδια που μοσχοβολούσαν και μοσχοβολάνε ακόμα στη ψυχή και στην καρδιά μας!

Στιγμές μοναδικές από την παλιά μας γειτονιά, των παιδικών μας χρόνων, που συντροφεύουν και γλυκαίνουν κάθε στιγμή της ζωής μας!!!

Αν μοιράσουμε την ενέργεια και την αγάπη που έχουμε με τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας, ανθρώπους που συναντάμε στην βιαστική ματιά μας.

Αν πάψουμε να ξεχωρίζουμε τους ανθρώπους κατά το πως μας συμφέρει και ανάλογα εκφράζουμε την αγάπη, ποια αγάπη αλήθεια?

Αν δώσουμε την αγάπη της καρδιάς μας στα γλυκά γεροντάκια και στους μοναχικούς ανθρώπους , που αντικρύζουμε στους δρόμους, τότε μπορεί έστω και αργά ν' ανακτήσουμε τη χαμένη ζωτικότητα μας,να γαληνέψουμε την ψυχή μας και να καλλιεργήσουμε την ανθρωπιά μας, που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε ανάγκη!!!

Μιχάλης Καντζόγλου

Στους δρόμους του όμορφου νησιού μας, συναντάς πολλές φορές εκείνους τους συνταξιδιώτες ζωής, που είναι πάντα σιωπηλοί και αθόρυβοι, που δακρύζουν με τις λέξεις τους και μιλούν με τα δάκρυα τους.
Αυτοί οι άνθρωποι έχουν μέσα τους μεγάλη σιωπή, δεν αναζητούν την φασαρία των λέξεων, γνωρίζουν και την σημασία και την αξία, για το ταξίδι της ζωής! Τους φίλους αυτούς τους εκτιμώ και τους σέβομαι!!!

Μιχάλης Καντζόγλου

Δεν βουρκώνουν τα μάτια μου για μένα …

Τις τελευταίες μέρες κάποιες σκέψεις μέσα μου με οδηγούν σ' ένα κόσμο όμορφο, ένα κόσμο γεμάτο αγάπη, γεμάτο χαμόγελα, γεμάτο ανθρωπιά...Η αλήθεια είναι ότι σχεδόν κάθε βράδυ βουρκώνουν τα μάτια μου, δεν βουρκώνουν για μένα....βουρκώνουν για κάθε άνθρωπο, που έπαψε να έχει μνήμη, που μιλά χωρίς να σκέφτεται, που μέσα του κυριαρχούν στοιχεία ξένα.... ως προς το νόημα της ζωής μας, που δεν έχει καν την δύναμη να κοιτάξει τον άλλο στα μάτια και να είναι ειλικρινής.
Δεν βουρκώνουν τα μάτια μου αγαπητέ συνταξιδιώτη ζωής για μένα, βουρκώνουν για σένα, που χάνεις πολύτιμες στιγμές της ζωής σου, σε λέξεις και σκέψεις που επηρεάζουν τον ψυχικό σου κόσμο, που αιχμαλωτίζουν κάθε ματιά σου σε κόσμους γεμάτο σκοτάδι και δεν σε αφήνουν ν' αναπνέεις καθαρό αέρα των μοναδικών στιγμών που όλοι ζούμε... Δεν βουρκώνουν τα μάτια μου για μένα....γιατί έχω μέσα μου κλειδωμένες τις πιο όμορφες αναμνήσεις του κόσμου.
Τις κρατάω κλειδωμένες και κανείς δεν θα μου τις πάρει ποτέ!
Ζούμε σ' ένα όμορφο παράδεισο, το νησί μας, αυτός ο υπέροχος τόπος έχει τόσο αγάπη, που ακόμα και η φύση χαίρεται, από την αγάπη αυτή.... Οφείλουμε λοιπόν, όλοι οι κάτοικοι εδώ να προχωράμε και να μάθουμε ν' αγαπάμε, να έχουμε μνήμη....Είναι ένα όνειρο που θέλω να ζω, αυτό μας δίνει δύναμη, ελπίδα, αισιοδοξία, χαμόγελα, πολλά χαμόγελα, που θα ομορφαίνουν όλο και πιο πολύ το ταξίδι της ζωής μας....!

Μιχάλης Καντζόγλου