Δυστυχώς, σήμερα υπάρχει η θλιβερή διαπίστωση , διαπίστωση, που δεν σου αφήνει και πολλά περιθώρια να σκεφτείς και να εννοήσεις τι ακριβώς συμβαίνει. Θλιβερή διαπίστωση :ζούμε σ΄ ένα λουτρό λέξεων , λέξεις που σκοτώνουν το νόημα τους....

Λέξεις ταπεινωμένες , αρρωστημένες μας κυριεύουν και ξεστομίζονται χωρίς την παραμικρή από εμάς ντροπή , που δεν ακούν ούτε τον ήχο τους, λιποθυμούν δε μπροστά στο φόβο και το θόρυβο.

Λουτρό λέξεων σπαταλημένων , "και το αίμα" των χειρονομιών που τις αποκάλυψαν να τρέχει.

Και βέβαια όλοι εμείς παρακολουθούμε και χειροκροτούμε τον θόρυβο τους , όχι όμως και τον ήχο τους!! , που πάει να πει ότι είμαστε θορυβημένοι , τρομαγμένοι χωρίς αιτία, χωρίς να το ξέρουμε!! Σκοτεινές λέξεις , εκτός γλώσσας , εκτός πολιτισμού , εκτός γενεθλίου τόπου και ιδεών, αφήνονται να καθιδρύεται ένα έκτρωμα της επικοινωνίας με λέξεις κούφιες, αφού χωρίς ιδέες επικοινωνία δεν υπάρχει. Ασφαλώς και δεν αναφέρομαι για γραμματικά ή συντακτικά λάθη, ούτε για δαιμονολογίες περί λεξιπενίας. Όχι. Μιλώ για τις ψυχικά αρρωστημένες λέξεις. Είναι το λουτρό λέξεων αυτό, που πολλές φορές ζούμε , ένα λουτρό που παράγουν εμπορεύματα , αντί να παράγουν αληθινούς ανθρώπους, αληθινούς και όχι πολιτικώς ορθούς.

Ασφαλώς και δεν γνωρίζουν, ή δεν θέλουν να γνωρίζουν , πως όταν χάνεις τις λέξεις σου, χάνεις και τον διπλανό σου, που όμως χωρίς αυτόν ασφάλεια δεν υπάρχει.

Μετά μιλάμε για κρίση στην πολιτική , κρίση οικονομική , κοινωνική ….

Τελικά , είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις και να εννοήσεις; Πόσο δύσκολο αλήθεια ; Φίλοι μου , έχουμε μία και μοναδική ευκαιρία στη ζωή μας , είτε το θέλουμε είτε όχι μέσα στο απειροελάχιστο του χρόνου που ζούμε , και οφείλουμε να κατανοήσουμε , ότι δεν υπάρχει χώρος για λουτρό λέξεων , ούτε αίματος. Δεν το έχουμε αυτό το δικαίωμα , πρωτίστως απέναντι στον εαυτό μας...

 

Μιχάλης Καντζόγλου