Κάποιοι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορεί να οδηγήσουν σε αυτισμό, σύμφωνα με έρευνα που δημοσιεύθηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Cerebral Cortex και η οποία μεταξύ άλλων έδειξε η ασθένεια αυτή είναι πολύ πιο διαδεδομένη σε εκείνα τα μωρά που γεννιούνται πολύ πρόωρα.

Ολοένα και περισσότερα νεογνά επιβιώνουν σε πολύ πρώιμες περιόδους κύησης, χάρη στις προόδους που έχουν σημειωθεί στις βρεφικές μονάδες εντατικής θεραπείας κατά τις τελευταίες δεκαετίες.

Ωστόσο, τα μωρά που γεννιούνται περισσότερο από 13 εβδομάδες πρόωρα διατρέχουν σοβαρό κίνδυνο εγκεφαλικής βλάβης, κάποιας διαταραχής εντός του φάσματος του αυτισμού, διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας ΔΕΠΥ, αλλά και κίνδυνο για μαθησιακές δυσκολίες.

Αυτά τα μωρά εκτίθενται σε διάφορους παράγοντες αύξησης του στρες στον οργανισμό τους κατά τη διάρκεια μιας περιόδου πολύ κρίσιμης για την ανάπτυξη του εγκεφάλου τους, και είναι πιθανό ότι αυτό το γεγονός παίζει καθοριστικό ρόλο στον αυτισμό.

Για τις ανάγκες της έρευνας, επιστήμονες από το Ινστιτούτο Karolinska στο ομώνυμο πανεπιστημιακό νοσοκομείο της Σουηδίας εξέτασαν τις περιπτώσεις 100 νεογνών που είχαν γεννηθεί πολύ πρόωρα, δηλαδή πριν από την 27η εβδομάδα κύησης, ή αλλιώς, στην αρχή του 3ου τριμήνου.

Με άδεια των γονέων των παιδιών, οι ερευνητές κατέγραψαν μέσω μαγνητικών τομογραφιών την εγκεφαλική ανάπτυξη των νεογνών, τα οποία συνέχισαν να παρακολουθούν για τυχόν συμπτώματα αυτισμού μέχρι και την ηλικία των 6 ετών.

Διαπίστωσαν ότι σχεδόν το 30% των παιδιών που γεννιούνται πολύ πρόωρα εκδηλώνουν αυτισμό σε σύγκριση με το μόλις 1% εκείνων που γεννιούνται μετά από πλήρη κύηση, κάτι που δείχνει ότι το σωματικό βάρος κατά τη γέννηση και οι τυχόν άλλες επιπλοκές αυξάνουν την πιθανότητα αυτισμού.

Επιπλέον, μεταξύ των παιδιών που γεννήθηκαν πρόωρα, εκείνα που εμφάνισαν αυτισμό ήταν πιο πιθανό να είχαν επιπλοκές, όπως κάποια χειρουργική επέμβαση, κατά τη νεογνική περίοδο.

Πολύ πριν τα πρώτα σημάδια αυτισμού εμφανιστούν, κατά τη νεογνική περίοδο, υπήρχαν παρατηρήσιμες διαφορές μεταξύ των εγκεφάλων των εξαιρετικά πρόωρων μωρών, που αργότερα ανέπτυξαν αυτισμό, και εκείνων που δεν ανέπτυξαν.

Μεταξύ των μωρών που όντως εκδήλωσαν αυτισμό μέχρι και τα 6 χρόνια της ζωής τους, παρατηρήθηκε μειωμένη ανάπτυξη στα τμήματα του εγκεφάλου τους που εμπλέκονται στην κοινωνική επαφή, την συναισθηματική νοημοσύνη και την εκμάθηση της γλώσσας. Όλες αυτές οι λειτουργίες είναι εξασθενημένες σε παιδιά με αυτισμό.

Η επικεφαλής της έρευνας, δρ Ulrika Aden, είπε σχετικά: “Η μελέτη μας δείχνει ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες μπορούν προκαλέσουν αυτισμό. Ο εγκέφαλος αναπτύσσεται καλύτερα στην μήτρα και, εάν το παιδί εκτεθεί πολύ νωρίς σε ένα περιβάλλον εκτός της μήτρας, μπορεί να υπάρξει διατάραξη στην οργάνωση και ανάπτυξη του εγκεφάλου του. Με τις νέες θεραπευτικές αγωγές για την καλύτερη ανάπτυξη αυτών των βρεφών και την μείωση του στρες στον οργανισμό τους, ίσως μπορούμε να μειώσουμε τον κίνδυνο εμφάνισης αυτισμού”.

http://www.medicalnewstoday.com

Μπορεί να μοιάζουν απλές τρίχες αλλά είναι πιο σκληρές και χρήσιμες!

Το Doggrin, η πρώτη σύγχρονη online υπηρεσία για να βρεις ταίρι στο σκύλο σου, ξέρει γιατί οι τρίχες στη μουσούδα του σκύλου σου πρέπει να μείνουν μακρυά από ψαλίδι.
Οι τρίχες στην μουσούδα του σκύλου που οι άνθρωποι ονομάζουμε "μουστάκια", είναι πολύ σημαντικό εργαλείο για την επιβίωση του. Παρόμοιες τρίχες εμφανίζονται πάνω από τα μάτια και κάτω από το πιγούνι. Αν και μοιάζουν με τις απλές τρίχες, είναι πιο σκληρές και η ρίζα τους βρίσκεται βαθύτερα στον ιστό του ζώου. Η αφαίρεση τους με βίαιο τρόπο προκαλεί στον σκύλο έντονο πόνο και αιμορραγία.

Η χρησιμότητα τους είναι πολύ σημαντική. Λειτουργούν σαν αισθητήρες του περιβάλλοντος στο οποίο κινούνται και βοηθούν τους σκύλους να προσανατολίζονται και να αντιλαμβάνονται το χώρο γύρω τους. Σε περιβάλλον που υπάρχει αρκετό φως, το "μήνυμα" από αυτούς τους αισθητήρες έχει λιγότερη βαρύτητα για το σκύλο ενώ αυτό που δέχονται από την όραση, το πρώτο λόγο. Όταν όμως το φως είναι λιγοστό, οι αισθητήρες αυτοί τους βοηθούν να προσανατολιστούν στο χώρο.

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτές τις τρίχες, πολύ απλοϊκά, με το μπαστούνι που χρησιμοποιεί ένας τυφλός άνθρωπος. Επίσης επειδή τα μάτια του σκύλου δεν μπορούν να εστιάσουν καλά σε κοντινές αποστάσεις, οι πολύτιμοι αυτοί αισθητήρες βοηθούν τον σκύλο να εντοπίσει, αναγνωρίσει και να σηκώσει αντικείμενα από το έδαφος. Σε εξωτερικό χώρο οι τρίχες αυτές τους δίνουν πληροφορίες για την κατεύθυνση του ανέμου. Είναι επίσης πολύ σημαντικές για τους ηλικιωμένους σκύλους με περιορισμένη όραση.

Σε περίπτωση που για οποιοδήποτε λόγο οι αισθητήρες αυτοί αφαιρεθούν μην πανικοβληθείτε εάν παρατηρήσετε αλλαγές στη συμπεριφορά του σκύλου σας. Μπορεί να κουτουλάει σε έπιπλα όταν το φως στο δωμάτιο είναι λιγοστό ή μερικές φορές να δείχνει αποπροσανατολισμένο. Έχουν καταγραφεί περιπτώσεις που ο σκύλος γρύλιζε όταν κάποιος πλησίαζε να τον χαϊδέψει στο πρόσωπο. Αυτό συνέβη γιατί το σημείο που έχει αφαιρεθεί η τρίχα είναι ευαίσθητο και πονάει για ένα διάστημα. Ο σκύλος με το γρύλισμα στην ουσία προειδοποιούσε "Πρόσεχε! μη με χαϊδέψεις εκεί γιατί πονάω!". Τρίχες είναι και ξαναμεγαλώνουν. Θα χρειαστούν όμως κάνα δύο εβδομάδες.

Για καιρό υπάρχει διαμάχη εάν πρέπει να αφαιρούνται αυτές οι τρίχες για καλλωπιστικούς λόγους, για παράδειγμα σε σκύλους που παίρνουν μέρος σε καλλιστεία. Πολλοί είναι οι groomer που κόβουν αυτές τις τρίχες κατά τον καλλωπισμό του ζώου. Οπότε την επόμενη φορά να τους πείτε: "Κούρεμα μόνο, όχι ξύρισμα!"

Ο λάρυγγας ενώνει το πίσω μέρος του λαιμού με την τραχεία. Οι φωνητικές χορδές βρίσκονται στο λάρυγγα. Λαρυγγίτιδα είναι η φλεγμονή του λάρυγγα. Είναι μια πάθηση που συνήθως οφείλεται σε κάποια ιογενή λοίμωξη (ιογενής λαρυγγίτιδα).

Αν έχετε λαρυγγίτιδα, δείτε τι μπορείτε να κάνετε με απλά υλικά που έχετε στο σπίτι, για να μειώσετε τα συμπτώματα και να την ξεπεράσετε πιο γρήγορα:

1. Αλάτι: Μια γαργάρα με αλμυρό νερό θα βοηθήσει στην επούλωση των μολυσμένων και με φλεγμονή φωνητικών χορδών και θα μειώσει τον πονόλαιμο. Προσθέστε 1/2 κουταλάκι του γλυκού αλάτι σε ένα φλιτζάνι ζεστό νερό και κάντε γαργάρα αρκετές φορές την ημέρα. Να είστε προσεκτικοί με την ποσότητα του αλατιού. Οι γαργάρες με ένα διάλυμα πάρα πολύ αλμυρό (όπως το θαλασσινό) μπορεί να έχει αντίθετο αποτέλεσμα και να αυξήσει τον ερεθισμό.
2. Ξύδι: Οι ιοί και τα βακτήρια δεν ευδοκιμούν σε όξινο περιβάλλον, οπότε γιατί να μην κάνετε το στόμα σας ένα μεγάλο “ντους” με ήπιο/ασθενές οξύ, όπως το ξύδι; Οι γαργάρες με ένα ασθενές οξύ θα σας βοηθήσουν να απομακρύνετε τους περισσότερους μολυσματικούς μικροοργανισμούς. Βάλτε ίση ποσότητα ξυδιού και νερού σε ένα φλιτζάνι, ανακατέψτε και κάντε γαργάρες δύο έως τέσσερις φορές την ημέρα. Μπορείτε επίσης να κάνετε γαργάρες με σκέτο ξύδι, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι είναι πολύ ισχυρό και δεν το αντέχουν.
3. Λεμόνι και αλάτι: Το λεμόνι είναι φυσικά όξινο και βοηθά στην τόνωση της ροής του σάλιου. Το αλάτι αυξάνει την οξύτητα του λεμονιού, το οποίο με τη σειρά του βοηθά να σκοτώσει πολλούς μικροοργανισμούς που είναι επιρρεπείς σε ασθενή οξέα. Για να κάνετε γαργάρα με λεμόνι, προσθέστε ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι στον χυμό από ένα λεμόνι. Ανακατέψτε καλά. Προσθέστε 1 κουταλάκι αυτού του μείγματος σε ένα φλιτζάνι ζεστό νερό. Κάντε γαργάρα τρεις έως τέσσερις φορές την ημέρα. Επίσης, δοκιμάστε ζεστό τσάι με λεμόνι, ή ακόμη και σταγόνες λεμονιού, για να κρατήσετε τον λαιμό σας ενυδατωμένο.

http://health.howstuffworks.com/