Ο χαρταετός, η χιλιόχρωμη χαρά μικρών και μεγάλων στο πανηγύρι της Καθαρής Δευτέρας, δεν είναι απλώς ένα ακόμα παιχνίδι, που ίπταται στον αέρα εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Το πέταγμά του στα ύψη και ο χορός του με τον άνεμο, ψηλά στον καταγάλανο ουρανό, υποδηλώνει την ανάταση, την κάθαρση της ψυχής μετά το διονυσιακό ξεφάντωμα της Αποκριάς. Μολονότι ο χαρταετός πρωταγωνιστεί στα δικά μας Κούλουμα, θα πρέπει να θυμηθούμε ότι πατρίδα του είναι η... μακρινή Ανατολή.

Η ιστορία του χαρταετού έχει βαθιές ρίζες στην αρχαία Κίνα ξεπερνώντας τα 2.400 χρόνια ζωής. Αρχικά, βέβαια, υλικό κατασκευής των χαρταετών δεν υπήρξε το χαρτί, αλλά το ξύλο. Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους χαρταετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και σε τελετουργίες για τον εξορκισμό του κακού. Πίστευαν ότι όσο ψηλότερα ανεβεί ο αετός τόσο πιο τυχεροί θα είναι.

Ο αυτοκράτορας της Κίνας Γουέν Χσουν έκανε πειράματα πτήσεων με αετούς φτιαγμένους από μπαμπού, χρησιμοποιώντας για επιβάτες τους κρατούμενούς του. Οι τυχεροί που επιζούσαν κέρδιζαν την ελευθερία τους.

Μια από τις πιο εντυπωσιακές γιορτές με χαρταετούς που ''χορεύουν'' στους αιθέρες πραγματοποιείται εδώ και χιλιάδες χρόνια στη Βόρεια Ινδία, για την υποδοχή της άνοιξης, με εντυπωσιακές τελετές που έχουν τις ρίζες τους στην ινδουιστική μυθολογία. Για τον ίδιο λόγο, στη Λαχώρη του Πακιστάν κάθε Φεβρουάριο γίνονται πανηγυρικές εκδηλώσεις, που επαναφέρουν στη μνήμη παγανιστικές συνήθειες του παρελθόντος.

Αλλά και στην ελληνική αρχαιότητα, ο χαρταετός δεν ήταν άγνωστος. Αναφέρεται ότι ο αρχιμηχανικός Αρχύτας του Τάραντα -4ος αι. π. Χ.- χρησιμοποίησε στην αεροδυναμική του τον αετό, ενώ υπάρχει και ελληνικό αγγείο της κλασικής εποχής με παράσταση κόρης, η οποία κρατά στα χέρια της μια μικρή λευκή σαΐτα (είδος αετού) με το νήμα της, έτοιμη να την πετάξει.

Πιθανότατα βέβαια, τα πειράματα ή τα παιχνίδια των Αρχαίων Ελλήνων με τους "αετούς" θα πρέπει να γίνονταν με πανί τουλάχιστον ως το Μεσαίωνα, καθώς η χώρα μας δεν διέθετε σε αφθονία το χαρτί.

Πολύ αργότερα ο Μάρκο Πόλο γυρίζοντας από τα ταξίδια του, φέρνει το χαρταετό στην Ευρώπη του Μεσαίωνα, όπου τον περιγράφει και για τις επικίνδυνες επανδρωμένες πτήσεις του.

Τα νεότερα χρόνια, πολλές λεπτομέρειες για την παρουσία του χαρταετού στη Γηραιά Ήπειρο έχουμε το 1450 στη Γερμανία και το 1606 στην Ισπανία. Στη δεύτερη περίπτωση, ένας κληρικός αναφέρει στο ημερολόγιό του ότι χρησιμοποιούσαν τον χαρταετό σαν παιχνίδι χαράς την ημέρα του Πάσχα.

Ακολουθούν οι χρόνοι της επιστημονικής χρησιμοποίησης των χαρταετών (ή και υφασματαετών) ώσπου το 1752 στην Αμερική ο Βενιαμίν Φραγκλίνος εκτέλεσε το διάσημο πείραμά του, διαπιστώνοντας με τεχνητό αετό τον ηλεκτρισμό της ατμόσφαιρας και του κεραυνού, οπότε και κατασκεύασε το αλεξικέραυνο. Το 1880 ο Αυστραλός Hargrave σχεδίασε έναν τεράστιο αετό για μετεωρολογικές παρατηρήσεις.

Υπάρχει προφορική παράδοση που αγγίζει τα όρια του μύθου, ότι τη μεγάλη γέφυρα του Νιαγάρα την άρχισαν, ρίχνοντας απέναντι με χαρταετό το πρώτο σχοινί.

Ο Χαρταετός έφθασε στην Ελλάδα πρώτα από τα λιμάνια Ανατολής (Σμύρνη-Χίο-Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, της Σύρας, των Πατρών και ακολούθησαν τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε κανείς να αγοράσει σπάγκο και χρωματιστό χαρτί. Η κατασκευή ενός χαρταετού σήμερα είναι σχετικά εύκολη υπόθεση καθώς υπάρχουν όλα τα τεχνικά μέσα.

Απαιτείται βέβαια κοφτερό μυαλό από τον κατασκευαστή, επιδέξια χέρια και φυσικά φαντασία! Ο χαρταετός στη μακραίωνη ιστορία του χρησιμοποιήθηκε με διάφορους τρόπους, για τη μέτρηση της θερμοκρασίας και της ταχύτητας των ανέμων, για μελέτες της ατμόσφαιρας και του ηλεκτρισμού, αλλά ακόμα και για αεροφωτογραφίσεις.

Για το πέταγμα του χαρταετού πρέπει με προσοχή να επιλέγουμε ανοιχτούς χώρους χωρίς ηλεκτροφόρα καλώδια. Ακόμη να είναι μακριά από γκρεμούς και ποτέ σε ταράτσες, εξ αιτίας των δυστυχημάτων από τις πτώσεις. Πάντως, είτε ως άθυρμα ή συνήθεια του χθες, του σήμερα αλλά και του αύριο, έχει τη δύναμη, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους για κάθε χώρα, να ξεσηκώνει όλο τον κόσμο, μικρούς και μεγάλους και να τους παρασύρει σ' ένα διαφορετικό παιχνίδι, επίπονο και επίμονο, αγωνιώδες και πολύχρωμο, με επιτυχίες ή απογοητεύσεις, αλλά πάντοτε ένα πανηγύρι συγκινήσεων, συναγωνισμού και χαράς.

Σε κατάσταση αμοκ ένας οδηγός στην Κίνα έπεσε πανω σε μια ομάδα παιδιών που βρίσκονταν έξω από το σχολείο τους. Ο οδηγός πάτησε με το αυτοκίνητο του 12 παιδιά.

Ο ίδιος δήλωσε ότι το έκανε γιατί «ήταν συγχυσμένος με την κοινωνία» και ήθελε «εκδίκηση».

Οι κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν τη σοκαριστική σκηνή: ένα λευκό αυτοκίνητο ξαφνικά να στρέφεται προς την ομάδα των ανυποψίαστων παδιών, να περνάει από πάνω τους με τον τελικό απολογισμό να κάνει λόγο για 11 τραυματίες και έναν νεκρό.

Το δυστύχημα συνέβη τη Δευτέρα στην πόλη Νανιάγκ της επαρχίας Χενάν.

Σύμφωνα με κινεζικά μέσα ενημέρωσης πίσω από το τιμόνι βρισκόταν ένας πρώην κυβερνητικός αξιωματούχος.

Ένας άνδρας μαχαίρωσε σήμερα δέκα μαθητές έξω από την πύλη ενός σχολείου στη νότια Κίνα, τραυματίζοντας σοβαρά τους δύο από αυτούς, προτού αυτοκτονήσει, στην πιο πρόσφατη από μια σειρά επιθέσεων που σημειώνονται σε σχολεία στη χώρα.

Ο άνδρας επιτέθηκε και μαχαίρωσε έξι αγόρια και τέσσερα κορίτσια έξω από την πύλη ενός δημοτικού σχολείου στην πόλη Χάικου στην νότια επαρχία Χαϊνάν, σύμφωνα με το microblog του κινεζικού τηλεοπτικού δικτύου CCTV.

Τα παιδιά νοσηλεύονται, ενώ δύο φέρουν σοβαρά τραύματα, τα οποία όμως δεν κρίνονται απειλητικά για τη ζωή τους, προσθέτει το δίκτυο.
Η αστυνομία διερευνά μια, όπως την περιέγραψε, «άγρια εγκληματική υπόθεση ακραίων ενεργειών», όπως αναφέρεται στο σύντομο δημοσίευμα.
Τα βίαια εγκλήματα είναι σπάνια στην Κίνα σε σχέση με πολλές άλλες χώρες, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί μια σειρά από επιθέσεις με μαχαίρια ή τσεκούρια, πολλές από τις οποίες είχαν στόχο παιδιά.

newsbomb.gr

Ο κατασκευαστικός τομέας αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της οικονομικής δραστηριότητας της Κίνας.

Την συγκεκριμένη θεωρία επιβεβαιώνει με περίτρανο τρόπο το παρακάτω βίντεο, στο οποίο η αντικατάσταση μιας γέφυρας γίνεται εν ριπή οφθαλμού.

Οι εικόνες είναι πραγματικά καθηλωτικές, ιδίως για εμάς τους Έλληνες που έχουμε συνηθίσει τα έργα να κρατούν χρόνια.

Δείτε το βίντεο:

enikos.gr

Το περίφημο «αβγό του αιώνα» έχει αποτελέσει comfort food για εκατοντάδες χρόνια. Εσείς θα το δοκιμάζατε;

Σύμφωνα με το clickatlife.gr εκατοντάδες χρόνια πριν, μια γευστική ιδέα που ονομάστηκε «αβγό του αιώνα» ξεκίνησε στις επαρχίες της Κίνας. Σύμφωνα με την ιστορία, ένας αγρότης βρήκε αβγά πάπιας διατηρημένα με φυσικό τρόπο σε μια λασπώδη λιμνούλα με νερό και ασβέστη (έναν τύπο υδροξειδίου του ασβεστίου). Αφού... επέζησε μετά τη δοκιμή τους, δοκίμασε να τα αντιγράψει, καταλήγοντας σε ένα πιάτο που θα κρατούσε για αιώνες ως comfort food στην Κίνα και διάφορα μέρη της νοτιοανατολικής Ασίας.

Παρ’ όλο που οι λεπτομέρειες αυτών των αβγών δεν έχουν καταγραφεί, οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μετρούν περισσότερα από 500 χρόνια ύπαρξης, από τη Δυναστεία των Μινγκ. Κι όσο κι αν χρησιμοποιούνται ειδικές τεχνικές για τη μεγάλης κλίμακας παραγωγής τους σήμερα, η διαδικασία διατήρησή τους έχει παραμένει σχεδόν η ίδια όλα αυτά τα χρόνια.

Για να φτιάξει κάποιος τα λεγόμενα «αβγά του αιώνα», χρειάζεται να γεμίσει ένα βαρέλι ζύμωσης με ένα συνδυασμό μαύρου τσαγιού, lime, αλατιού και φρεσκοκαμένων σταχτών ξύλου, αφήνοντάς το να κρυώσει όλο το βράδυ. Την επόμενη ημέρα, στο μείγμα προστίθενται αβγά πάπιας, ορτυκιού ή κοτόπουλου, όπου και μουλιάζουν από 7 εβδομάδες έως 5 μήνες –και σίγουρα όχι για έναν αιώνα, όπως υπονοεί η ονομασία τους.

Το «αβγό του αιώνα» κυκλοφορεί, επίσης, και με διάφορες άλλες ονομασίες, όπως το «αβγό των 100 χρόνων», το «αβγό των χιλίων χρόνων», το «αβγό της χιλιετίας» κ.ο.κ., όπως, όμως, κι αν ονομάζεται το συνηθισμένο αυτό σνακ στα κινέζικα εστιατόρια, έχει μια γεύση που κερδίζει τον κόσμο, ειδικά τους ταξιδιώτες που το κατηγοριοποιούν μαζί με άλλα περίεργα ασιατικά φαγητά, όπως τα πόδια κοτόπουλου ή τη σούπα φιδιού.

Η πρώτη πρόκληση είναι το να ξεπεράσει κάποιος την εμφάνιση του αβγού, καθώς αντί για άσπρο με έντονο κίτρινο κρόκο, το αβγό αυτό παίρνει ένα… λιγότερο λιγουρευτό σκούρο καφέ χρώμα με πράσινες αποχρώσεις. Πέραν της εμφάνισης, το χαρακτηρίζει και μια οξεία οσμή που θυμίζει αμμωνία και του έχει χαρίσει άλλη μια ονομασία: το αβγό των ούρων αλόγου. Κι όσο κι αν όλα αυτά δεν σας ακούγονται πολύ ελκυστικά, η αλήθεια είναι ότι πολλά παιδιά μεγάλωσαν με αυτό το πιάτο και έμαθαν να αγαπούν τη γεύση. Αν, μάλιστα, λάβουμε υπόψη το ροκφόρ, το οποίο μυρίζει άσχημα, έχει περίεργη ιστορία, αλλά η γεύση του είναι ανεπανάληπτη, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε προκατειλημμένοι.

Παρ’ όλο που τα αβγά αυτά τα έφτιαχναν αγρότες και χωρικοί για εκατοντάδες χρόνια, στα μενού των εστιατορίων του Χονγκ Κονγκ άρχισαν να εμφανίζονται όταν μια ομάδα αναγνωρισμένων κινέζων σεφ έφτασε στην πόλη κατά τη δεκαετία του ’40 στον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο, φέρνοντας μαζί τους τοπικά πιάτα. Αυτή την περίοδο ήταν που αναδύθηκε και ένα από τα πιο διάσημα εστιατόρια του Χονγκ Κονγκ, το Yung Kee Restaurant.

Διάσημο για την ψητή του χήνα, το εστιατόριο αυτό ειδικεύεται, επίσης, στο «αβγό του αιώνα», το οποίο σερβίρεται συνήθως σαν ορεκτικό πάνω σε ένα παχύ στρώμα ροζ τζίντζερ, ενώ σαν καταπραϋντικό, οι Κινέζοι το προτιμούν με πουτίγκα ρυζιού.

Το ιδανικό «αβγό του αιώνα» έχει σχετικά μεγάλο κρόκο, πρασινοκίτρινης απόχρωσης, γύρω από τον οποίο σχηματίζονται δαχτυλίδια χρώματος, καφέ, πράσινου και μπλε. Τα χρώματα αυτά δείχνουν τα διαφορετικά στάδια της μετατροπής. Όσο πιο μεγάλος και υγρός, πάντως, είναι ο κρόκος, τόσο το καλύτερο, ενώ για το τέλειο αποτέλεσμα, οι ειδικοί προτιμούν την αργή, παραδοσιακή διαδικασία, από το να αυξάνουν την ταχύτητα παραγωγής με χημικά.

Λόγω της δυσάρεστης μυρωδιάς, η γεύση είναι απρόσμενη. Το αβγό αυτό είναι ανεπανάληπτα κρεμώδες, βελούδινο και ζουμερό, ενώ όταν καταναλώνεται με φέτες ροζ τζίντζερ, η γλυκιά και πικάντικη γεύση του προσθέτει άλλο ένα στοιχείο στο πιάτο, που δροσίζει τη γευστική παλέτα ανάμεσα στις μπουκιές.

Τα «αβγά του αιώνα» καταναλώνονται όλες τις ώρες της ημέρας, με το πρωινό, το βραδινό ή σαν σνακ ή ορεκτικό και οι οινόφιλοι το ταιριάζουν με bordeaux κρασί με πλούσιο σώμα ή αφρώδη οίνο.
Μήπως δεν ακούγεται και τόσο άσχημο τελικά;