Διαδρομή Αλεξανδρούπολη – Διδυμότειχο. Από το παράθυρο του αυτοκινήτου κοιτούσα τις καλλιέργειες με τα ηλιοτρόπια που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο.

Σκεφτόμουν πως το ίδιο θέαμα θα έβλεπε κάθε φορά και η Ελένη Τοπαλούδη σε αυτήν τη μακρόσυρτη ευθεία του γυρισμού στο σπίτι μέσα από τους αγρούς της Θράκης. Η φοιτήτρια είχε αεροπορικά εισιτήρια επιστροφής από τη Ρόδο στις 11 Δεκεμβρίου του 2018. Δεν πρόλαβε να ταξιδέψει. Στις 28 Νοεμβρίου, το άψυχο σώμα της βρέθηκε να επιπλέει στους Πεύκους, κοντά στη Λίνδο. Ηταν ένα έγκλημα που συγκλόνισε για τη βιαιότητά του. Μια δίκη που απασχόλησε την κοινή γνώμη όσο λίγες στο παρελθόν. Δύο νεαροί δράστες που καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη «συν 15 χρόνια». Και δυο γονείς που στάθηκαν με απίστευτη αξιοπρέπεια στην τραγωδία που τους βρήκε. Αυτούς θα συναντούσαμε με τον Αλέξανδρο Αβραμίδη, τον φωτογράφο της «Κ».

Ο πατέρας της μας περίμενε όρθιος στο μπαλκόνι. Η ψηλή αναγνωρίσιμη φιγούρα έγνεφε για να μας δώσει οδηγίες να βρούμε την πολυκατοικία. Και η μάνα της, μαυροντυμένη, εξουθενωμένη από το πένθος, ήταν στην πόρτα του δια-μερίσματος. Το σαλόνι είχε θέα στη μεγάλη εκκλησία του Διδυμοτείχου, την Παναγία την Ελευθερώτρια. Ομως το βλέμμα σταματούσε πιο πριν. Φωτογραφίες της Ελένης από τη βάπτισή της, φωτογραφίες από το δημοτικό και το γυμνάσιο, φωτογραφίες με το χαμόγελο της πρώτης νιότης, φωτογραφίες με τον μικρό της αδελφό, τον Πέτρο. Ολες συγκεντρωμένες δίπλα στο παράθυρο, σαν εικονοστάσι μαζί με σκίτσα, ποιήματα και εικόνες αγίων.

Τα άλλα ερωτήματα

Τα ερωτήματα του εγκλήματος έχουν απαντηθεί. Μένουν όμως άλλα, εξίσου σημαντικά. Πόσοι εν δυνάμει θύτες υπάρχουν σε επαρχιακά μέρη όπου ανθεί η τοπική ομερτά στη βίαιη συμπεριφορά νεαρών; Πόσοι βιασμοί μένουν ατιμώρητοι γιατί τα θύματα είναι ανήλικες, αλλοδαπές, τουρίστριες, γυναίκες με θέματα αναπηρίας; Γιατί το 2020 το πρότυπο του νταή γίνεται ακόμα αποδεκτό στο σχολείο ή το πανεπιστήμιο, όπως φάνηκε και από την περίπτωση του αδικοχαμένου Βαγγέλη Γιακουμάκη; Σειρά από ερωτήσεις που οδηγούν σε μία ακόμα: Ο βιασμός και ο θάνατος της Ελένης Τοπαλούδη μας έδωσε μια διαυγή εικόνα για τη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία. Είμαστε διατεθειμένοι να αλλάξουμε τα πράγματα ή θα εξακολουθούμε να ακούμε πως το θύμα προκαλεί τον βιασμό του;

Καθίσαμε στο τραπέζι με τους γονείς, που επέμεναν πρώτα να ξεκουραστούμε και να δροσιστούμε και μετά να ξεκινήσουμε. «Πώς είσαστε;» ψιθύρισα. «Οσο περνάει ο καιρός χειρότερα» λέει η Κούλα Τοπαλούδη. «Τώρα νιώθω την απώλεια, καταλαβαίνω ότι δεν θα την ξαναδώ. Και αυτό πονάει πάρα πολύ. Ενας πόνος καθημερινός, αβάσταχτος και τυραννικός. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, να δεχθώ ότι έχασα το παιδί μου με αυτόν τον αποτρόπαιο, βάρβαρο τρόπο. Πολλές φορές κάθε ημέρα το μυαλό μου είναι σ’ αυτήν τη σκηνή που την πήρε ο Λουτσάι και την πήγε σε αυτό το σπίτι-κολαστήριο στους Πεύκους. Σχηματίζω εικόνες από αυτά που μάθαμε μέσα από τη δικογραφία για το τι πέρασε. Ταυτίζομαι με τον πόνο της, με τις κραυγές της. Eχω πολλά αναπάντητα γιατί. Για 3,5 ώρες μπορούσαν να τη σώσουν. Και δεν έκαναν τίποτε. Και αποφάσισαν για τη ζωή της Ελένης, χωρίς την Ελένη και χωρίς εμάς».

«Τώρα νιώθω την απώλεια, καταλαβαίνω ότι δεν θα την ξαναδώ. Και αυτό πονάει πάρα πολύ. Ενας πόνος καθημερινός, αβάσταχτος και τυραννικός. Δεν μπορώ να το διαχειριστώ, να δεχθώ ότι έχασα το παιδί μου με αυτόν τον αποτρόπαιο, βάρβαρο τρόπο», λέει η Κούλα Τοπαλούδη, κρατώντας ένα πορτρέτο της αδικοχαμένης Ελένης.

Ανάβει τσιγάρο. «Δεν πήραν υπόψη πως πίσω από την Ελένη κρύβονται γονείς. Μια μάνα που τη μεγάλωσε από βρέφος και την έκανε δύο μέτρα κοπελάρα. Από την ώρα που την ένιωσα μέσα στο κορμί μου, ασχολήθηκα μαζί της με νανουρίσματα, με κλασική μουσική, με κείμενα αρχαία. Είχα μανία με το αρχαίο κείμενο, από την εφηβική μου ηλικία σαν μαθήτρια του κλασικού. Και δεν ήμουν και μικρή, ήμουν 34 χρόνων όταν την γέννησα. Ηταν μια συνειδητή γέννα, ήξερα δηλαδή τι ήθελα από αυτό το ανθρωπάκι που έφερνα στην ζωή. Την αγάπησα πιο πάνω από κάθε τι. Τώρα δεν έχω τίποτα. Μόνο αναμνήσεις, φωτογραφίες και τα πράγματά της. Και προσπαθώ με τα μάτια της ψυχής μου να την ονειρευτώ. Και αυτό είναι μια ψευδαίσθηση. Παρακαλώ να έρθει στον ύπνο μου εδώ και 18-19 μήνες, δεν ήρθε ποτέ.

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

»Η νύχτα είναι φοβερή, μεγάλος καημός Δεν μπορώ να κοιμηθώ και έρχομαι εδώ πάντα στην τραπεζαρία και γράφω. Και προσπαθώ μέσα από το γράψιμο που είναι ψυχοθεραπευτικό να πάρω απαντήσεις. Ρωτάω, απαντάω εγώ για λογαριασμό της Ελένης. Και περιμένω πότε θα ξημερώσει. Μπαίνω, βγαίνω, μπαλκόνι-τραπεζαρία, μπαλκόνι-έξω, λουλούδια, παρτέρια, ουρανός, κάθε νύχτα, αυτό το ίδιο. Σε τίποτα δεν διαφέρει το ένα βράδυ από το άλλο. Από την πρώτη στιγμή που συνέβη μέχρι και εχθές έτσι θα πάει η ζωή μου».

«Σπάνια θα υπάρξει βραδιά που θα κοιμηθούμε εντάξει», λέει ο Γιάννης Τοπαλούδης. «Μόλις σκέφτομαι τι πέρασε το κορίτσι μου, τι πέρασε το παιδί μας αυτές τις τελευταίες στιγμές αυτομάτως ξυπνάω. Αυτό έρχεται στο μυαλό μας, όπως και η τελευταία εικόνα όταν πήγε ο Αλβανός και την πήρε κάτω από το σπίτι της. Αυτή η τελευταία ζωντανή εικόνα της. Και πιστεύω πως κάθε γονιός αν είχε κάτι τέτοιο να αντιμετωπίσει θα βασανιζόταν κάθε βράδυ με αυτούς τους εφιάλτες».

Το δίλημμα

Αναρωτήθηκα αν μετάνιωσαν για το ότι μεγάλωσαν την κόρη τους με τόση καλοσύνη. Εκπαιδευτικοί και οι δύο στο επάγγελμα, φαίνονται από την πρώτη στιγμή άνθρωποι τρυφεροί και καλοπροαίρετοι. «Αυτό είναι ένα δίλημμα, πολλές φορές το σκέφτηκα» απαντά η Κούλα. «Λέω μήπως έκανα κακό που παρουσίαζα τους ανθρώπους καλούς; Η πολλή αγάπη που της δώσαμε, η αίσθηση ότι γύρω της υπάρχει καλοσύνη των ανθρώπων; Αυτό υπάρχει και μέσα από τη ζωή μας, αυτό της δείξαμε, ότι εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους, ότι αγαπάμε, δεν κοροϊδεύουμε, συμβιβαζόμαστε με το διαφορετικό». Για να συμπληρώσει: «Η Ελένη ήξερε πράγματα, ήξερε ότι δεν είναι τόσο αγγελικά πλασμένος όλος ο κόσμος». Ο πατέρας της πήρε τον λόγο: «Ο ρόλος του γονιού είναι να μιλάει στο παιδί για τις κακοτοπιές. Αλλά όμως δεν μπορείς να του πεις: “Κοίταξε αυτόν που θα κάνεις παρέα μπορεί και να είναι δολοφόνος”. Δεν μπορείς να το πεις αυτό διότι δεν θα ήμασταν κοινωνία ανθρώπων, θα ήμασταν ζούγκλα. Υπάρχουν τέρατα γύρω μας που είναι ντυμένα με άλλη προβιά καλοπροαίρετη, επιφανειακή, δεν μπορεί εύκολα να τα διακρίνει δυστυχώς κάποιο παιδί της ηλικίας των 20 ετών. Αυτά τα άτομα πάντα και παντού θα υπάρχουν. Πρέπει όμως εμείς ως κοινωνία, ως γονείς, ως σχολείο να μαθαίνουμε τα παιδιά μας να γίνονται κακοπροαίρετα; Να βλέπουν ένα ποτήρι μισοάδειο και όχι μισογεμάτο; Εμείς πάντα και την Ελένη και το δεύτερο παιδί μας, τον Πέτρο, τον συμβουλεύουμε να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Με την έννοια ότι πρέπει να προσέχει μεν αλλά να κάνει φιλίες, να σέβεται τους διπλανούς του, να σέβεται το διαφορετικό».

«Γονιός είναι πολλά πράγματα, ο πιο δύσκολος ρόλος»

Σε πολλές από τις συνεντεύξεις τους, η Κούλα και ο Γιάννης Τοπαλούδης στρέφονται εναντίον των γονιών των δραστών. Εξακολουθούν και τώρα να το λένε δίχως περιστροφές: «Αυτοί ήταν οι δολοφόνοι. Αυτοί πρώτοι δολοφόνησαν τα παιδιά τους και στη συνέχεια αυτά τα τέρατα που έσπειραν, δολοφόνησαν το δικό μου το παιδί που δεν τους έφταιξε σε τίποτα. Η Ελένη ένα παιδί που θα ήθελε κάθε ελληνική οικογένεια να το έχει, ένα καλό κορίτσι, δοτικό, φιλότιμο, αξιαγάπητο, ναζιάρικο, αγαπιότανε. Εβγαζε από το στόμα της την μπουκιά να στη δώσει αν δεν είχες», λέει η Κούλα συνεχίζοντας: «Ο πατέρας του Κούκουρα, αυτός ο υποτίθεται ευυπόληπτος πολίτης… Δεν έβλεπε την βία που είχε το παιδί του; Επτά σχολεία άλλαξε και σχολείο δεν τελείωσε. Συνεχώς δημιουργούσε προβλήματα. Ο πατέρας έλεγε πως ο γιος του στοχοποιείται, τον έχουν βάλει στο κέντρο οι δάσκαλοι και οι καθηγητές, ποτέ δεν παραδεχόταν τη βίαιη συμπεριφορά του γιου του. Ηταν ένα παιδί που εμφανιζόταν με κλομπ, με σουγιάδες, με μηχανές. Ο γονιός “αγρόν ηγόρασε”. Η μάνα του, δε, ούτε καν ασχολήθηκε συνειδητά και υπεύθυνα με το μεγάλωμα του γιου της. Γιατί η βία και η επιθετική συμπεριφορά και στο σπίτι εκδηλώνονται, όχι μόνο στον χώρο του σχολείου. Αλλά εγώ έχω πρόβλημα με τους γονείς του Λουτσάι. Γιατί από τη γειτονιά τους οι άνθρωποι έλεγαν ότι βροντούσε τις πόρτες και οι φωνές τους ακούγονταν στα πεζοδρόμια. Συνεννοήθηκε με τον Κούκουρα, να την πάνε εκεί στους Πεύκους να τη βιάσουν και επειδή αρνήθηκε, το όχι της το πλήρωσε με θάνατο».

«Το ίδιο θα έκαναν και στο άλλο κοριτσάκι με τα αναπηρικά προβλήματα που πήγε να βιάσει ο Λουτσάι τέσσερις μέρες μετά τον θάνατο της Ελένης αν αυτό είχε αρνηθεί και αντιδράσει. Είμαι σίγουρος», δηλώνει ο πατέρας. «Στο δικαστήριο λέω στον πατέρα του Κούκουρα: “Καλά εδώ άλλαξε τόσα σχολεία, σου είπαν οι δάσκαλοι οι καθηγητές τόσα, εσύ γιατί δεν πήγες τον γιο σου σε κάποιον ειδικό και έκανες τέτοια ζημιά, την κόρη μου την έστειλε ο γιος σου στο χώμα και ο γιος σου καταστράφηκε και τώρα πάει στη φυλακή. Ποιος είναι ο υπεύθυνος;”. Δεν είπε τίποτα φυσικά. Για να γίνει κάποιος γονιός, δεν πάει να πει σπέρνω εγώ ένα παιδί στην κοιλιά της γυναίκας μου. Γονιός είναι πολλά πράγματα που δυστυχώς οι περισσότεροι από εμάς δεν αντιλαμβανόμαστε τη δυσκολία του ρόλου. Και η μαγική λέξη είναι μία, τόσο απλή αλλά συνάμα τόσο σύνθετη: έμπρακτη αγάπη, αγάπη δεν σημαίνει όμως παίρνω και δίνω λεφτά. Ετσι το καταστρέφεις το παιδί, το πετάς στον Καιάδα».

Ο πατέρας της δολοφονημένης φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη ευχαριστεί, συγκινημένος, πολίτες που συγκεντρώθηκαν στο Εφετείο Αθηνών την ημέρα της αναγγελίας της απόφασης του δικαστηρίου (Φωτ. ΑΠΕ-ΜΠΕ / ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΙΡΩΝΗΣ) .

Ο ίδιος ανατρέχει στον τρόπο που μεγάλωσε την κόρη του: «Στην Ελένη δεν αγοράζαμε μόνο άπειρα βιβλία, θέλαμε να έχει παραστάσεις. Την πήγαμε στην Αθήνα πόσες φορές, την πήγαμε στο Πολυτεχνείο να αφήσει εκεί ένα λουλούδι, στην Ακρόπολη, στο Μουσείο, στον Παρθενώνα, εννοείται σε θέατρα και τα ίδια κάναμε και στον Πέτρο μας. Ηδη είναι 14 ετών· τρεις φορές πήγε στην Ακρόπολη, τρεις φορές πήγε στο Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, πόσες φορές πήγαμε στο θέατρο», λένε οι γονείς.

Εμφανίζεται ο μικρός γιος για να μας χαιρετήσει. Παρότι μαθητής γυμνασίου, ο Πέτρος έχει φτάσει στο μπόι τον πατέρα του. Πηγαίνουμε και στο δωμάτιο της Ελένης. Σε μια βιβλιοθήκη στον τοίχο είναι στριμωγμένα τα κουκλάκια και τα λούτρινα ζωάκια της. Τέτοια είχε και στο υπνοδωμάτιό της στη Ρόδο. Στο σαλόνι παρατηρώ και δύο ακόμα φωτογραφίες: η μητέρα της Κούλας και ο πατέρας του Γιάννη πέθαναν πριν από λίγο καιρό. Η πίεση που δέχθηκαν η οικογένεια και ο συγγενικός κύκλος ήταν τρομερή.

Αγνωστες πτυχές του δράματος ξετύλιξε το ζεύγος Τοπαλούδη, που άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του στην «Κ».

Φωτογραφίες της Ελένης μαζί με άλλες της οικογένειας δίπλα στο παράθυρο, σαν εικονοστάσι, πλάι σε σκίτσα, ποιήματα και εικόνες αγίων.

Ενα πολύ μεγάλο και δύσκολο έργο, αυτό της εκπαίδευσης εργαζομένων κ επαγγελματιών στα Υγειονομικά Πρωτόκολλα, ολοκληρώνεται.

Με τις εγγραφές και του τρίτου κύκλου, φτάσαμε συνολικά στα 26.088 Δωρεάν Σεμινάρια σε ΟΛΑ τα νησιά της Περιφέρειας μας και το δικό μας ΚΕΚ που ανέλαβε το έργο, μας έβγαλε ασπροπρόσωπους.
Η πρωτοβουλία που πήραμε μαζί με τον Δήμο Ρόδου έδωσε την ευκαιρία στους νησιώτες μας, χωρίς να μετακινηθούν και χωρίς δαπάνη τους, να λάβουν πιστοποιημένη κατάρτιση, απο ειδικούς, στα Υγειονομικά Πρωτόκολλα.
Στο ανθρώπινο δυναμικό, κρύβεται η σημαντικότερη επένδυση κάθε προορισμού, κάθε οικονομίας.

ΓΧ

Γράφουν οι Ελευθερία Φτακλάκη και Νίκος Τσούλιας

Σας καλωσορίζουμε στο μοναδικό Αιγαίο! Με 79 νησιά και το απέραντο γαλάζιο που τα περιβάλλει, που συνθέτουν τον ιδανικό προορισμό για ταξίδια του νου, της ψυχής, της μνήμης, της ζωής… Σκυταλοδρομία απολαύσεων. Διαδοχική αλληλουχία των τόνων του λευκού και του γαλάζιου, αλλά και της ώχρας και του κόκκινου. Κλιμάκωση αισθήσεων.

Ναι, το Νότιο Αιγαίο δεν είναι ένα μονόπρακτο διακοπών, αλλά μια σπονδυλωτή παράσταση ανεπανάληπτων εικόνων σε πολλές πράξεις.

Το Αιγαίο, είναι η ίδια η ιστορία του ανθρώπου ανά τους αιώνες. Ζωντανή και γλαφυρή. Τη νιώθεις, τη βιώνεις, την εγκολπώνεις στο είναι σου. Και γίνεσαι, όχι ένας ακόμα παρατηρητής της, αλλά μέρος και κομμάτι της.

Το σκληρό πρόσωπο της πέτρας, ο αμφίθυμος ήλιος, οι άνεμοι που παιχνιδίζουν και το πράσινο που σαγηνεύει αποτελούν το διαχρονικό φόντο του Αιγαίου. Μυστικές γωνιές και παρθένες εικόνες συνοδεύουν τη μνήμη και το θυμικό για μια ζωή, καθώς εκρήξεις χρωμάτων ερωτοτροπούν με θάλασσα, τη γη και τον ουρανό δίνοντας την αίσθηση αιωνιότητας σε ένα στέρεο σκηνικό. Το απόσταγμα της επαφής με τη φύση είναι εμπειρία μοναδική και υπόθεση βαθιά προσωπική.

Το Αιγαίο, με τα σύμβολά του, τους ανεμόμυλους του να ατενίζουν περήφανα στις κορυφές των νησιών, εκφράζοντας την ελευθερία, την ενέργεια, την κίνηση και τη ζωή. Ο κοινός παρονομαστής του πολυδιάστατου προφίλ του νησιωτικού συμπλέγματος και του πολιτισμού που γαλούχησε μέσα στον χρόνο και την ιστορία το ίδιο το Αιγαίο. Το Αιγαίο, η εμπειρία μιας ολοκληρωμένης εικόνας! Η Ιστορία ως αποτύπωση μνημείων και πολιτισμών. Τα έργα και οι ημέρες αρχαίων πολιτισμών: Η προϊστορική Πομπηία της Μεσογείου στην αρχαία πόλη του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης.

Τα κάστρα των Ιπποτών και το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, τη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, προστατευμένη από την UNESCO ως παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά, τη σπηλιά της Αγίας Άννας όπου ο Άγιος Ιωάννης έγραψε το Ευαγγέλιο και την Αποκάλυψη, τη Μονή της Πάτμου. Η Παναγία η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, η Μεγαλόχαρη στην Τήνο. Η Ακρόπολη της Λίνδου. Βενετικά κάστρα, κυκλαδικά ειδώλια…

Λευκά ξωκλήσια που στέκουν περήφανα ως φόντο – όσο πιο γαλάζιο κι όσο πιο υδάτινο γίνεται. Όλο το Αιγαίο απ’ άκρη, σ’ άκρη του, πρωταγωνιστεί πάντα σαν ολοζώντανο και παλλόμενο «κάτι μπλε, κάτι παλιό, κάτι δανεικό»… Μια υδάτινη σονατίνα με εναλλαγές παραστάσεων και απολαύσεων.

Το Αιγαίο το λατρεύω, το υμνώ. Γέννησε τον αρχαιοελληνικό διαφωτισμό. Απέναντι στον δεσποτισμό των αυταρχικών καθεστώτων της Ανατολής, εδώ ξεφύτρωσε η κριτική σκέψη και ο στοχασμός. Εδώ αναδύθηκε ο ορθός λόγος, έσπασε το σκληρό κέλυφος του ανορθολογισμού και σκίρτησαν η επιστήμη και η φιλοσοφία. Οι ρίζες του Δυτικού πολιτισμού είναι εδώ στις ακρογιαλιές του Αιγαίου – μετά βλάστησαν στην Αθήνα.

«Γύρω στο 600 π.Χ. η Μίλητος εξελίχθηκε σ’ ένα είδος αρχαίας Νέας Υόρκης… Με το πέρασμα των αιώνων ο πληθυσμός της έγινε 100.000 και είναι η πλουσιότερη πόλη της Ιωνίας και όλου του τότε ελληνικού κόσμου» (L. Mlodinow). Ήταν το εργαστήρι των νέων ιδεών, των επαναστατικών αντιλήψεων. Εδώ συνέρρεαν οι διανοητές από κάθε τόπο για να συμμετέχουν στη δημιουργία του νέου τρόπου σκέψης. Και μετά ακολούθησε η Σάμος και οι ακτές του Βόρειου Αιγαίου, τα Άβδηρα κ.λπ.

Το Αιγαίο το λατρεύω. Κάθε νησί του, κάθε θαλάσσια γωνιά του και μια χειρονομία ομορφιάς. Κάθε τόπος του και μια αισθητική απόλαυση, μια μαγεία στοχασμού και ονειροπόλησης. Η Ρόδος, η Σίφνος, η Αμοργός, η Νάξος, το Καστελόριζο, η Σαντορίνη, η Μύκονος, η Κως… Όλα τα νησιά μια γενναιόδωρη χειρονομία της φύσης ή του Θεού. Ποιος να ξέρει…

Ταξίδευα κάποια βαρυχειμωνιάτικη ημέρα μόνος μου σε εθνικό δρόμο, τα σύννεφα είχαν κατεβεί χαμηλά, η βροχή εναλλασσόταν με την καταιγίδα και έχοντας το ραδιόφωνό μου μόνιμα ή στο Δεύτερο ή στο Τρίτο πρόγραμμα της ΕΡΑ έπεσα σε μουσικό αφιέρωμα για τα νησιά του Αιγαίου. Ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι υπήρχε τόση ποικιλομορφία λόγου και ποίησης, τόση ξεχωριστή μελωδία από νησί σε νησί. Ήταν από τα πιο όμορφα ταξιδέματά μου… Βρισκόμουν στην Πελοπόννησο καταχείμωνο και η ψυχή μου ήταν στο Αιγαίο του καλοκαιριού!

Όλοι μας θέλουμε να ταξιδεύουμε, να γυρίζουμε στον κόσμο, να γνωρίζουμε ανθρώπους και πολιτείες. Εγώ νιώθω ότι Ιθάκες δεν είναι μόνο για το οίκαδε, για τον νόστο, για την επιστροφή στην εστία. Δεν μόνο η σχέση μας με το παρελθόν…

Είναι οι ονειροπολήσεις μας και οι φαντασιώσεις μας – του μέλλοντος σηματωροί… Και προσβλέπω σε μια πάντα μελλοντική σχέση, με μια ακόρεστη επιθυμία, να βρίσκω σε κάποιο νησί του Αιγαίου, κάποιο σημάδι της ιστορίας, κάποια ομορφιά της φύσης, κάποιο νησιώτικο χαμόγελο…
Η ψυχή της Ελλάδας σας καλωσορίζει…

Το περασμένο Σαββατοκύριακο έγινε στο ΔΑΚ «Καλλιπάτειρα» από την ΕΑΣ Δωδεκανήσου το δεύτερο φετινό διασυλλογικό πρωτάθλημα στίβου και είχε να κάνει με την κατηγορία Παίδων-Κορασίδων (Κ18).

Οι καλύτερες επιδόσεις, αφού αξιολογηθούν και συγκριθούν από την αρμόδια επιτροπή του ΣΕΓΑΣ, θα δώσουν την πρόκριση γι’ αθλητές-αθλήτριες της περιοχής μας στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα της Λάρισας το Σαββατοκύριακο, 25 και 26 Ιουλίου.

 Τα αποτελέσματα του Σαββάτου

Τα αποτελέσματα της Κυριακής

Ιδιαίτερα «βαρύ» αποδεικνύεται το ποινικό μητρώο των οδηγών της περιοχής μας. Κατά τη διάρκεια τροχονομικών ελέγχων τον μήνα Ιούνιο διαπιστώθηκε σωρεία παραβάσεων του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας.
Συγκεκριμένα, εντοπίστηκαν 294 άτομα να οδηγούν χωρίς άδεια ικανότητας, 91 άτομα να οδηγούν υπό την επήρεια αλκοόλ, ενώ εντοπίστηκαν 687 δικυκλιστές για μη χρήση προστατευτικού κράνους και 50 οδηγοί για μη χρήση ζώνης ασφαλείας. Επίσης, το ίδιο διάστημα 249 οδηγοί έτρεχαν πάνω από το επιτρεπόμενο όριο, 37 οδηγοί μιλούσαν στο κινητό τους τηλέφωνο την ώρα της οδήγησης, και 11 οδηγοί βρέθηκαν να κινούνται με τα οχήματά τους στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, ενώ ένας είχε φθαρμένα ελαστικά.
Για άλλη μια φορά οι αστυνομικές αρχές της περιοχής μας εφιστούν την προσοχή των οδηγών, ενώ παράλληλα υπογραμμίζουν πως οι έλεγχοι συνεχίζονται καθημερινά.

Πηγή : ert.gr