Ο jet setter της κονσόλας και η ζωή στους δρόμους
Η προσωπική ιστορία και διαδρομή του Vierro θα μπορούσε χωρίς αμφιβολία να γίνει best seller. Γεννημένος στις λαϊκές γειτονιές του Κορυδαλλού, το σκάει συχνά από το σχολείο προκειμένου να επιστρέψει σπίτι και να ακούσει μουσική. Στην  Α’ Λυκείου, ο εργολάβος πατέρας του παίρνει την απόφαση να μετοικήσουν οικογενειακώς στην Κω με αποτέλεσμα ο Vierro να βρεθεί σε ένα εντελώς ξένο γι’ αυτόν νησί, χωρίς φίλους.

Σήμερα ο ίδιος θυμάται: «Τα ντόπια παιδιά με αποκαλούσαν πρωτευουσιάνο και δεν ήθελαν να με κάνουν παρέα. Το γεγονός ότι κλείστηκα στον εαυτό μου με έκανε να στραφώ περισσότερο στη μουσική, στην οποία και βρήκα τη μεγάλη μου διέξοδο. Εγινα DJ από αγάπη στη μουσική, αλλά και από την ανάγκη μου να βρω τον δικό μου τρόπο διαφυγής».

Σε ηλικία 15 ετών παίζει σε κάποιο κλαμπ του νησιού ενώ πριν καν τελειώσει το λύκειο έχει ήδη πάρει το χρίσμα του επαγγελματία DJ. O πατέρας του αντιδρά με την επαγγελματική του επιλογή κι έτσι ο νεαρός Πάνος θα μαζέψει τα πράγματά του και θα μετοικήσει στην Ολλανδία.

Tον πρώτο καιρό τα πράγματα είναι δύσκολα και παρότι δεν βρίσκει δουλειά, του φαίνεται αδιανόητο να επιστρέψει ηττημένος στην Ελλάδα. «Με τον πατέρα μου αργήσαμε πολύ να τα βρούμε. Μας πήρε ουσιαστικά πολύ χρόνο να συμφιλιωθούμε και να βρούμε κώδικες επικοινωνίας. Υπήρχε μέσα μου η πίκρα ότι με ξερίζωσε από το φυσικό μου περιβάλλον για να με πάει κάπου αλλού. Αυτό μου διαμόρφωσε μια ιδιαίτερη ψυχολογία: έγινα ευάλωτος και κάποιες φορές μοναχικός. Η φυγή μου στο εξωτερικό κάποια χρόνια αργότερα ήταν για να σταθώ στα πόδια μου και να ενδυναμώσω την ψυχή μου. Ανοιγα τα φτερά μου μόνος μου». Για τρεις μήνες ζει ως άστεγος έξω από κάποιον σταθμό του τρένου στο Αμστερνταμ. «Ηταν μια ζωή δύσκολη… Εβλεπα πόδια να περνούν κι εγώ παρέμενα σε μια γωνιά πονεμένος και πεινασμένος. Θυμάμαι τα Χριστούγεννα όπου ο κόσμος περνούσε από μπροστά μου χαρούμενος χωρίς να μου δίνει καθόλου σημασία. Μια μέρα πεινούσα τόσο πολύ που πλησίασα έναν πλανόδιο ψήστη για να μου δώσει να βάλω κάτι στο στόμα μου. Θυμάμαι τη σκληρότητα με την οποία με αντιμετώπισε: “Με συγχωρείς αλλά δεν μπορώ να σου δώσω τίποτα. Τράβα αλλού”, μου είπε χαρακτηριστικά. Ευτυχώς για μένα με είχε λυπηθεί κάποιος υπάλληλος ο οποίος εργαζόταν στον ελληνικό ΕΟΤ της πόλης και μου άνοιγε το γραφείο για να κάνω μπάνιο, να πιω καφέ και πού και πού να γλυκάνω την πίκρα μου με λίγη σοκολάτα».

«Αν δεν είναι εμπειρία ζωής να κοιμάσαι για τρεις μήνες στον δρόμο, τότε τι είναι; Tα πράγματα είχαν έρθει δύσκολα, αλλά μου ήταν αδιανόητο να επιστρέψω στην κλειστή κοινωνία της Κω άπραγος, αποτυχημένος και με το κεφάλι κάτω. Δεν θα το έκανα με τίποτα. Πήγα με σκοπό να επιτύχω, ήθελα να επιτύχω. Εκτοτε αντιμετωπίζω τους άστεγους με απόλυτη κατανόηση. Οταν έχεις περάσει και ο ίδιος το στάδιο αυτό γνωρίζεις ότι πρόκειται για μια στάση ζωής που κρύβει περηφάνια. Οι άνθρωποι που κοιμούνται στα παγκάκια έχουν καλά κρυμμένη στην ψυχή τους τη δική τους φιλοσοφία ζωής. Αναγνωρίζω εύκολα τους κώδικες γιατί τους έχω ζήσει. Οποτε συναντήσω άστεγο τον ζεσταίνω με το σακάκι μου, με το χαμόγελό μου και με μια ανοιχτή αγκαλιά».