Κάποτε αποκλειστικότητα των ενόπλων δυνάμεων και των υπηρεσιών ασφαλείας, τα drones πλέον έχουν καταστεί διαθέσιμα στο ευρύ κοινό, και ως εκ τούτου είναι πάρα πολλές οι εταιρείες και οι ανεξάρτητοι εφευρέτες/ ερευνητές που δουλεύουν πάνω σε αυτά, παράγοντας πολλά διαφορετικά μοντέλα, με δικά τους χαρακτηριστικά.

Μία από αυτές τις εταιρείες είναι η αμερικανικώ CyPhy Works, η οποία δημιούργησε το Parc- ένα drone επικεντρωμένο στην επίλυση ενός εκ των βασικότερων «προβλημάτων» του χώρου: Την παραμονή εν πτήσει, η οποία προφανώς εξαρτάται από τη διάρκεια ζωής της μπαταρίας.

Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα του MIT Technology Review, το Parc μπορεί να παραμένει εν πτήσει επ'αόριστον, αναλαμβάνοντας καθήκοντα ιπτάμενου «σκοπού», χάρη σε ένα μικρονήμα - «κάβο/ καλούμπα», για μετάδοση ενέργειας και δεδομένων. Βεβαίως, αυτό συνεπάγεται ότι δεν μπορεί να πετάξει πολύ μακριά, ωστόσο η εταιρεία θεωρείται ότι θα χρησιμοποιείται κυρίως για αναγνώριση σε μικρή εμβέλεια ή ως αναμεταδότης.

«Πρόκειται βασικά για ένα ρομπότ με απεριόριστο χρόνο πτήσης» επεσήμανε η Έλεν Γκράινερ, ιδρύτρια, μιλώντας στη συνδιάσκεψη EmTech 2015 στη Μασαχουσέτη. «Το στέλνεις ψηλά και μένει εκεί».

Το drone διαθέτει έξι στροφεία και φέρει κάμερα υψηλής ανάλυσης, ικανή για την παραγωγή υπέρυθρων εικόνων νυκτερινής όρασης. Ο «κάβος» είνια πιο λεπτός από καλώδιο ακουστικών, αλλά αρκετά ανθεκτικός για να χρησιμοποιηθεί ως «καλούμπα», για το μάζεμα του αεροσκάφους, εάν αυτό είναι απαραίτητο. Σημειώνεται πως το Parc μπορεί να ρυθμιστεί έτσι ώστε να πετάξει αυτόματα σε συγκεκριμένο ύψος.

H εταιρεία αναπτύσσει επίσης ένα μικρό, «ασύρματο» drone, για χομπίστες, και ένα εξειδικευμένο drone για παραδόσεις πακέτων, το οποίο θα είναι σε θέση να πετά περισσότερο σαν αεροσκάφος, κάνοντας την πτήση του πιο αποδοτική από άποψης κατανάλωσης ενέργειας.

Σημειώνεται ότι νωρίτερα μέσα στον μήνα η CyPhy Works έλαβε χρηματοδότηση ύψους 22 εκατ. δολαρίων από επενδυτές, με την Γκράινερ να προβλέπει «άνοιγμα» του καθεστώτος κανόνων όσον αφορά στις πτήσεις drones και έναρξη παραδόσεων κατά το 2020.

Ερευνητής του CSAIL (Computer Science and Artificial Intelligence Lab) του ΜΙΤ ανέπτυξε ένα σύστημα εντοπισμού εμποδίων που επιτρέπει σε ένα drone να προβαίνει σε απότομες κινήσεις αποφυγής μέσα σε «δύσκολα» περιβάλλοντα, όπως ένα δάσος.

«Όλοι φτιάχνουν drones σήμερα, αλλά κανείς δεν ξέρει πώς να τα κάνει να μην πέφτουν πάνω σε πράγματα» λέει ο Άντριου Μπάρι, διδακτορικός του CSAIL, που ανέπτυξε το σύστημα σε συνεργασία με τον Ρας Τέντρεικ, καθηγητή του ΜΙΤ.

«Αισθητήρες όπως το lidar είναι πολύ βαριοί για να τοποθετηθούν σε μικρά αεροσκάφη, και η δημιουργία χαρτών του περιβάλλοντος εκ των προτέρων δεν είναι πρακτική.

Αν θέλουμε drones που μπορούν να πετούν γρήγορα και να πλοηγούνται στον πραγματικό κόσμο, χρειαζόμαστε καλύτερους, ταχύτερους αλγορίθμους».

Ο αλγόριθμος stereo-vision «τρέχει» 20 φορές γρηγορότερα από άλλα υπάρχοντα λογισμικά και επιτρέπει στο drone να εντοπίζει αντικείμενα και να φτιάχνει έναν πλήρη χάρτη του περιβάλλοντός του σε πραγματικό χρόνο.

Λειτουργώντας στα 120 frames/ δευτερόλεπτο, το λογισμικό, που είναι open-source και είναι διαθέσιμο online, βγάζει πληροφορίες βάθους σε ταχύτητα 8,3 μιλισεκόντ ανά frame.

Όσον αφορά στο drone, το οποίο έχει βάρος κάτι λιγότερο από μισό κιλό και έχει άνοιγμα φτερών 86 εκατοστά, κατασκευάστηκε από εμπορικά διαθέσιμα τμήματα, με συνολικό κόστος 1.700 δολάρια- περιλαμβανομένης μιας κάμερας σε κάθε φτερό και δύο επεξεργαστών αντίστοιχων αυτών που βρίσκει κανείς σε κινητά τηλέφωνα.

«Παραδοσιακοί» αλγόριθμοι που επικεντρώθηκαν στο συγκεκριμένο ζήτημα θα χρησιμοποιούσαν τις εικόνες από κάθε κάμερα και θα πραγματοποιούσαν αναζητήσεις σε πολλαπλές αποστάσεις- 1 μέτρο, 2 μέτρα, 3 και ούτω καθεξής- για να διαπιστώνουν εάν υπάρχουν αντικείμενα στον δρόμο του drone.

Ωστόσο, τέτοιες προσεγγίσεις είναι δύσκολες υπολογιστικά, οπότε και απαιτείται πιο εξειδικευμένο hardware για να μπορεί να πετάξει σε άξιες λόγου ταχύτητες το αεροσκάφος.

Ο Μπάρι αντιλήφθηκε πως, στις ταχύτητες στις οποίες πετά το συγκεκριμένο drone, ο κόσμος γύρω δεν αλλάζει σημαντικά ανάμεσα στα frames, οπότε και απαιτείται μόνο ένα μικρό ποσοστό μετρήσεων – σε απόσταση 10 μέτρων.

«Δεν χρειάζεται να γνωρίζεις για οτιδήποτε βρίσκεται πιο κοντά ή πιο μακριά» αναφέρει σχετικά, τονίζοντας ότι αυτός ο ορίζοντας «προχωρά» συνεχώς προς τα εμπρός.

Όπως σημειώνει, εργάζεται ήδη πάνω στη βελτίωση των αλγορίθμων έτσι ώστε να μπορούν να λειτουργούν σε πολλαπλά βάθη και σε περιβάλλοντα με ποικιλία εμποδίων.

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Χωρίς να αγγίξουν καν το δέρμα, οι ερευνητές ίσως βρήκαν έναν αξιόπιστο τρόπο να διαγνώσουν τον καρκίνο σε πρώιμα στάδια με μία συσκευή που μοιάζει με το περίφημο «tricorder» από το Star Trek.

Σαν εκείνη τη συσκευή από τη σειρά επιστημονικής φαντασίας που μπορούσε να αναγνωρίσει την όποια αρρώστια σκανάροντας το σώμα χωρίς να το αγγίζει, έτσι και η συσκευή που παρουσίασαν σε διεθνές συμπόσιο για υπερήχους στην Ταϊπέι της Ταϊβάν, οι καθηγητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ, Αμίν Αρμπαμπιάν και Πιερ Κουρί- Γιακούμπ, δουλεύει χωρίς καν σωματική επαφή.

«Αυτό που κάνει τη συσκευή μας να είναι το Ιερό Δισκοπότηρο των συσκευών ανίχνευσης είναι το γεγονός ότι αυτό το όργανο δεν αγγίζει καν τον ασθενή», εξηγεί ο Αρμπαμπιάν. «Ολες οι μετρήσεις γίνονται μέσω του αέρα κι εκεί είναι που κάναμε τη μεγαλύτερη επιστημονική δρασκελιά», λέει.

Η συσκευή βασίζεται κι επεκτείνει το φωτόφωνο του Αλεξάντερ Γκράχαμ Μπελ, μία συσκευή η οποία μεταδίδει τον ήχο με τη δημιουργία ταλαντώσεων σε μία ακτίνα φωτός και που θεωρείται πρόδρομος των οπτικών ινών.

Ο φυσικός νόμος
Η λειτουργία της βασίζεται στον φυσικό νόμο ότι όλα τα υλικά διαστέλλονται και συστέλλονται όταν διεγείρονται από την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Παράγονται έτσι υπερηχητικά κύματα, τα οποία μπορούν να ανιχνευθούν από απόσταση.

Αυτές οι αρχές έχουν χρησιμοποιηθεί σε στρατιωτικές έρευνες για τον εντοπισμό βυθισμένων πλαστικών εκρηκτικών, με τη θέρμανση του εδάφους και την αποστολή ηλεκτρομαγνητικών μικροκυματικών παλμών. Μ' αυτόν τον τρόπο ζεσταίνεται το έδαφος και διαστέλλεται, αποκαλύπτοντας την τοποθεσία των πλαστικών εκρηκτικών.
Εμπνεόμενοι απ' αυτές τις στρατιωτικές έρευνες, οι ερευνητές του Στάνφορντ συνειδητοποίησαν ότι αυτή η τεχνική μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για την ανίχνευση όγκων στα πρώιμα στάδια του καρκίνου, καθώς τα αιμοφόρα αγγεία τρέφουν έναν αυξανόμενο όγκο και θερμαίνουν σε διαφορετικό ρυθμό από τον περιβάλλοντα ιστό. Οι ερευνητές λένε ότι αυτό θα προκαλέσει όγκους να εμφανίζονται ως hotspots σε υπέρηχο, χωρίς να χρειάζεται να υπάρχει επαφή με το δέρμα.

Η ομάδα των Αρμπαμπιάν και Γιακούμπ θέλησε να βρει τρόπους να ελαχιστοποιήσει την απώλεια μετάδοσης που συμβαίνει όταν ο ήχος ταξιδεύει από στερεό στον αέρα. Για να το πετύχει χρησιμοποίησε μικρομηχανοποιημένες διατάξεις μετατροπής υπερήχου (CMUTS) που μπορούν να εντοπίσουν τα εξασθενημένα σήματα καθώς κινούνται. Βάσει αυτών δημιούργησαν και τη συσκευή τους η οποία χρησιμοποιεί ηλεκτρομαγνητική ενέργεια για να διεγείρει τους όγκους ώστε να διασταλούν και να προκληθούν συσπάσεις, με αποτέλεσμα την παραγωγή υπερήχων τους οποίους στη συνέχεια «συλλαμβάνει» η συσκευή.

Το πλεονέκτημά της, σύμφωνα με τους ερευνητές, είναι ότι είναι χαμηλότερου κόστους και μεταφέρεται πιο εύκολα από άλλα συστήματα εντοπισμού καρκίνου όπως διαφόρων ειδών τομογράφοι (MRI, CT) και είναι επίσης πιο ασφαλής από τις ακτινογραφίες.

ethnos.gr

Να σηκώσει ξανά στα πόδια τους τα άτομα με κινητικά προβλήματα και να τους επιτρέψει να περπατήσουν ξανά φιλοδοξεί μια νέα, μοναδική τεχνολογική εφεύρεση.

Πρόκειται για μια συσκευή που αναπτύχθηκε από την Ekso Bionics και στην ουσία αποτελεί μια στολή, η οποία φοριέται από τη μέση και κάτω και μέσω λειτουργικού συστήματος κινεί με ακρίβεια τα άκρα, επιτρέποντας στα άτομα με κινητικά προβλήματα να περπατήσουν ξανά.

topontiki.gr