Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.

Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.

Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.

Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.

Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.

Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια. Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.

Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από του Γουδή προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.

Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.

Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Φαίνεται ότι οι τοπικοί σύντροφοι αγνοούν βασικά στοιχεία της ιστορίας του δικούς μας κόμματος, αλλά και του δικού τους.

Τους πληροφορούμε, λοιπόν, ότι ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή, δημιουργήθηκε και ανδρώθηκε σαν κόμμα πολύ μετά τη λήξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου και εκ των πραγμάτων ούτε έχει ούτε μπορούσε να έχει φασιστικό ή ναζιστικό παρελθόν.

Τα όσα λοιπόν υβριστικά έγραψαν στην ανακοίνωσή τους, οι σύντροφοι των σαλονιών της Ρόδου, μόνο φτηνές και ανιστόρητες επινοήσεις είναι, προκειμένου να δυσφημίσουν όλους εμάς τους αγνούς Έλληνες πατριώτες, επειδή ακριβώς δεν μοιάζουμε μαζί τους.

Το Κ.Κ.Ε. όμως, για όσους δεν το γνωρίζουν απ’ αυτούς και το λαό, ιδρύθηκε αμέσως μετά το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσίας και παραμένει σαν το τελευταίο ιστορικό Λενινιστικό- Σταλινικό απολίθωμα της Ευρώπης, με ξεπερασμένες ιδέες , ξεπερασμένα και ανεφάρμοστα προγράμματα , τελικώς ανήμπορο και μετέωρο και άχρηστο, όχι μόνο στο να προστατεύσει τα συμφέροντα του αγρότη και του εργάτη, όπως ισχυρίζεται, αλλά ούτε καν τα συμφέροντα ,των μέχρι πρότινος, υπαλλήλων του στον Ριζοσπάστη, 902 κλπ.

Για την ιστορία όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι τα όσα έγραψε εις βάρος μας  στις τοπικές εφημερίδες θυμίζουν το λαϊκό γνωμικό « είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα».     
Τους υπενθυμίζουμε λοιπόν, ότι δεν ήταν το κόμμα μας που έκανε συμφωνία με τον Στάλιν και τον Χίτλερ. Ήταν το Κ.Κ. Ρωσίας με την ναζιστική Γερμανία, που την υπέγραψαν με τους τότε εκπροσώπους τους Μολότωφ και Ρίμπεντροπ, το 1939.

Δεν έβγαλαν οι Γερμανοί, μόλις μπήκαν στην Ελλάδα, τους Έλληνες πατριώτες από την φυλακή, τους έβαλαν στις φυλακές και τα στρατόπεδα και πολλούς εκτέλεσαν, ενώ συγχρόνως το πρώτο πράγμα που έκαναν, ήταν να βγάλουν τους κομμουνιστές από την Ακροναυπλία και να συνεργαστούν μαζί τους, ως πραγματικοί και πιστοί σύμμαχοι τους!

Δεν ήταν οι Χρυσαυγίτες που έκαναν συμφωνίες να μην χτυπήσουν τον εχθρό όταν υποχωρούσε από το εθνικό μας έδαφος. Τέτοιες συμφωνίες, και μάλιστα έγγραφες, έκανε το κόμμα τους. Τους υπενθυμίζουμε μεταξύ άλλων, την συμφωνία της 1ης Σεπτεμβρίου 1944 που υπεγράφη μεταξύ του καπετάν Κίτσου, Διοικητή του 2ου Τάγματος του 31ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, ενεργώντας μάλιστα ως αντιπρόσωπος της Ομάδος Μεραρχιών Μακεδονίας (Ο.Μ.Μ.), με εξουσιοδότηση του Μεράρχου της Χ1 Μεραρχίας σύντροφου Λασάνη, με τον Ταγματάρχη Έριχ Φένσκε, Διοικητή της Μονάδος 37956, που ενεργούσε ως εκπρόσωπος της Γερμανικής Στρατιάς του Αιγαίου, ώστε να μην επιτεθούν στον Γερμανικό Στρατό που οπισθοχωρούσε από την Ελλάδα.

Δεν ήταν ο Λαϊκός Σύνδεσμος Χρυσή Αυγή, αλλά το Κ.Κ.Ε. το οποίο την 12η Ιούλη 1943, υπέγραψε το κατάπτυστο Σύμφωνο του Πετριτσίου , εκπροσωπούμενο από τον Γιάννη Ιωαννίδη, με τον εκπρόσωπο του Κ.Κ Βουλγαρίας Δουσάν Δασκάλωφ. Με το Σύμφωνο αυτό, συμφωνούσαν αυτοί οι δύο λεβέντες, ο μεν ένας να παραχωρήσει, ο δε άλλος να «παραλάβει» εθνικά εδάφη, μεταξύ των οποίων και την Θεσσαλονίκη, για να δημιουργηθεί η Μεγάλη Μακεδονία του Αιγαίου, με τους ψευτομακεδόνες συντρόφους τους.Το Σύμφωνο αυτό, το υπέγραψαν όταν πολεμούσαν χέρι χέρι με τους Βουλγάρους κομιτατζήδες και σκότωναν Έλληνες φαντάρους.

Αυτοί, λοιπόν, οι σημερινοί απόγονοι των τότε κομμουνιστών, θα πρέπει να βάλουν την ουρά  κάτω από τα σκέλη και να πάψουν να εκμεταλλεύονται κάθε φορά την ελληνική ιστορία, προσπαθώντας να πείσουν τους αφελείς ότι αγωνίστηκαν κάποτε εναντίον των κατακτητών Γερμανών και Ιταλών, φασιστών και ναζιστών.
Κανένα αγώνα, οι κομμουνιστές, δεν έκαναν κατά των δυνάμεων κατοχής, απλώς μάζευαν όπλα για να τα χρησιμοποιήσουν, όπως και τα εχρησιμοποίησαν  εις βάρος των Ελλήνων και του ελληνικού στρατού.

Ο σκοπός των κομμουνιστών, από την αρχή της κηρύξεως του πολέμου του 1940 μέχρι το τέλος του, ήταν μόνο πως θα καταλάβουν την εξουσία, με αποτέλεσμα να αιματοκυλίσουν την Ελλάδα και είναι ευτύχημα που δεν κατάφεραν να την διαμελίσουν, χάριν της Μεγάλης Μακεδονίας του Αιγαίου, όπως συμφώνησαν με τους Βουλγάρους, Γιουγκοσλάβους και Σοβιετικούς φίλους τους.
Από τη μεταπολίτευση και έπειτα, έμαθαν οι σύντροφοι να παριστάνουν και τους πατριώτες και τους δημοκράτες και τους αγωνιστές δήθεν για τα δικαιώματα του Λαού, εκμεταλλευόμενοι την ανοχή της δημοκρατίας και μάλιστα μιας δημοκρατίας που δεν τολμούσε να πει στους νέους αυτούς κομμουνιστές την ιστορική αλήθεια. Από μας όμως, κάθε ιστορική πρόκλησή τους  θα έχει πάντοτε την ανάλογη απάντηση.

Αν κάποιος αμφιβάλλει για τις ιστορικές αυτές αλήθειες, με πολλή χαρά θα δημοσιεύσουμε την επόμενη φορά όλα τα σχετικά έγγραφα.
Οι σύντροφοι τόλμησαν να μας αποκαλέσουν «εγκληματική συμμορία», τώρα το ποιοι είναι συμμορία και ποιοι οι συμμορίτες, θα το πούμε μια άλλη φορά.
Αυτά για την ώρα.