Ο Μηνάς έζησε όλη του τη ζωή όπως ήθελε, μέσα στο θέατρο. Όμως δε θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό γιαυτό, αλλά για το ότι μπόρεσε και ερωτεύτηκε.
Το λέει πολύ ωραία σε μια συνέντευξή του στην Ελένη Σκάρπου: «Το πιο όμορφο πράγμα που μου χάρισαν ποτέ και το καλύτερο που μπορεί να μας τύχει είναι που μπόρεσα και ερωτεύτηκα».

Νομίζω τον Μηνά τον ερωτεύτηκαν χιλιάδες άνθρωποι με τη σειρά τους όταν τον πρωτόδαν στη σκηνή. Από εκείνες τις δεκαετίες του 70 και του 80, από το Ανοιχτό Θέατρο, την Ελεύθερη σκηνή, το Εθνικό, το Αμόρε, την τηλεόραση, τις ταινίες. Τον κοίταζες τον Μηνά. Τον ακολουθούσες με το βλέμμα. Ήταν κάτι μαγνητικό, χαμηλόφωνο, βαθύ. Ήρεμο και ανήσυχο. Ήταν ο χαρακτήρας αυτός, ο ανοιχτός, ο ελεύθερος, ο φλεγόμενος που σφράγισε δεκάδες ερμηνείες. Ο Μηνάς είχε ελεύθερη σκέψη πάνω απ΄όλα.

Το θέατρο ήταν ένα φυσικό του σπίτι. Με αυτό μεγάλωσε, ακούγοντάς το στο ραδιόφωνο Τετάρτες και Κυριακές. Και ερχόμενος από αυτή την παράδοση των ανθρώπων, που είχαν βαθιές ρίζες και σεβασμό σε αυτή την μοναδική τέχνη, έβλεπε πάντα το καινούργιο με ενδιαφέρον, το επιζητούσε και το τόλμησε. Ο Μηνάς έζησε την αλήθεια του στο θέατρο μέσα από αυτά που ονειρεύτηκε, μέσα από αυτά που μας χάρισε και μέσα από έναν Οιδίποδα και ένα Ληρ που δεν πρόλαβε να κάνει.

«Είμαστε μεγάλοι άνθρωποι και όλα τρέχουν ξέφρενα» μου είπε πριν λίγες εβδομάδες στην είσοδο της πολυκατοικίας. « Υπάρχουν φορές που λέω εδώ ο κόσμος χάνεται κι εγώ κάνω πρόβες». Όμως ο μεγαλύτερος θάνατος για τον Μηνά θα ήταν η αδράνεια. Την έβλεπε σαν υποταγή στη χυδαιότητα και τη μιζέρια.

Σκέφτεστε τον θάνατο κύριε Χατζησάββα; τον είχε ρωτήσει η Ιλιάνα Δημάδη σε μια συνέντευξη το καλοκαίρι, με αφορμή την παράσταση στο φεστιβάλ Αθηνών «Οι Τυφλοί ή ο ήχος των μικρών πραγμάτων σε μεγάλο σκοτεινό τοπίο».
«Είμαστε σε μόνιμη διαπραγμάτευση μαζί του, έτσι δεν είναι; Εγώ, πάντως, πιστεύει πως δεν υπάρχει τίποτα μετά τη ζωή. Τίποτα απολύτως! Η ζωή μας είναι ό,τι είμαστε, τελεία και παύλα. Γι’ αυτό θέλω να δουλεύω, να δουλεύω, να δουλεύω. Αν δεν είχα τη δουλειά μου να με κρατάει, δεν ξέρω τι θα έκανα… Όσο έχω ακόμη δυνάμεις, ας παιδεύομαι. Περνάει καλύτερα έτσι η ζωή, δεν συμφωνείτε»;

Πενήντα χρόνια ήταν στο θέατρο ο Μηνάς. Από το 1965. Έκανε ένα χρόνο στη Γαλλία, στη σχολή του Ρενέ Σιμόν και όταν επέστρεψε μπήκε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Σε μια σπουδαία τάξη με τον Σκυλοδήμο, τον Αρζόγλου, την Βαγενά, την Σμυρναίου. Αλλά το σύστημα μαθητή- δάσκαλου, την σοβαροφάνεια δεν την αποδέχτηκε ποτέ. Οι νεώτεροι συνάδελφοι τον λάτρευαν. Για τη γενναιοδωρία του, για το καθαρό βλέμμα, για την ειλικρίνεια. «Ο Μηνάς έριχνε «φάπες» όταν κάτι του άρεσε» λένε οι μικρότεροι. Οι «μικρότεροι» τον αγαπούσαν και για έναν άλλο λόγο. Για την τρυφερή και γεμάτη ενδιαφέρον ματιά, που δεν είχε τίποτα διδακτικό. Ανάμεσά τους έμοιαζε ο πιο νέος και ο πιο τολμηρός γιατί μπόρεσε να είναι ανοιχτός και πλατύς στις επιλογές του. Γιατί μπόρεσε να εκφράσει πράγματα που με καμία άλλη δουλειά δε θα μπορούσε να εκφράσει, με καμία γλώσσα δε θα μπορούσε να διατυπώσει.

Στο θέατρο έλεγε συχνά ότι τον ακολουθούσε μια μεγάλη ανατριχίλα. Σε κάθε πρεμιέρα. Όταν έπαιξε στις Βάκχες του Ματίας Λάνχοφ με το Κρατικό Θέατρο στην Επίδαυρο έλεγε ότι αισθανόταν πως συνέβη κάτι συγκλονιστικό. Το ίδιο συνέβη και σε εμάς που τον βλέπαμε. Ο Μηνάς δεν βολευόταν. Οι συνεργασίες με τους ξένους σκηνοθέτες ήταν από τις καλύτερες της καριέρας του. Κι σκεφτόταν πάντα την επόμενη, την μελλοντική, την πιο τολμηρή συνεργασία. Ονειρευόταν μέσα στην μοναδική εμμονή της ζωής του, στο θέατρο.

«Μου έρχονται κάποιες φορές καρέ – καρέ εικόνες από τη ζωή μου. Δεν ξέρω αν θάθελα να τα ξαναζήσω. Συνήθως δεν κοιτάζω φωτογραφίες, ίσως δεν θέλω να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Περισσότερο θα’ θελα να είχα σαν φιλμ είναι το μέλλον. Να δω τι θα συμβεί παρακάτω. Το παρελθόν με θλίβει πολλές φορές. Σκέπτομαι τις αγωνίες να γίνουν κάποια πράγματα. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ανατρέχω πολύ στο παρελθόν», λέει σε μια συνέντευξη στον Γιάννη Αλεξίου.

Αυτές τις αγωνίες τις έβγαζε στα γραπτά του. Στις τρεις συλλογές διηγημάτων στο «Σπέρμα», «Η Χαμένη», «Δύο Σταγόνες Βροχή» που εξέδωσε με το ψευδώνυμο Πρόδρομος Σαββίδης.

Ο Μηνάς σε αυτή τη δουλειά ήταν σαν πρίγκιπας. Ένας μεγάλο αγόρι γεμάτο ευγένεια. Ένα καζάνι που έβραζε από πάθος για την τέχνη του. Τα βράδια όταν γυρνούσα άκουγα τη φωνή του από τον φωταγωγό -έφτανε σαν κύμα χωρίς να ξεχωρίζω τις λέξεις και τα γέλια των φίλων του, το φιλόξενο σπίτι του, τον ήχο από τα πιάτα. Χθες το βράδυ γύρισα στο σπίτι και κοίταξα το μπαλκόνι του. Τα φωτάκια ήταν σβηστά και με ζώσαν τα φίδια. Καθόμουν και περίμενα να το δω γραμμένο και να το πιστέψω.
Ο Ολιβιέ Πι, διευθυντής του φεστιβάλ της Αβινιόν και σκηνοθέτης του στο Εθνικό Θέατρο, στο Βιτριόλι του Γιάννη Μαυριτσάκη έγραψε χθες τη νύχτα:
"Ο Μηνάς είναι νεκρός. Ήταν ένα ξεχωριστό πλάσμα, βγαλμένο από το όνειρο ενός σειληνού, μαγικός, αστείος, γενναιόδωρος, έξυπνος. Ήταν για μένα όλο το θέατρο, το θέατρο που αποκαλύπτεται αενάως. Ήταν ο πιο νέος απ' όλους μας. Η χαρά του για ζωή και η αγάπη του για την τέχνη ήταν ένα μάθημα. Οι σύντροφοι από το vitrioli κλαίμε. There will never be an other you."
Όποιος βρέθηκε δίπλα στον Μηνά αισθάνθηκε και έγινε πλουσιότερος. Και σε αυτούς τους ανθρώπους που θα λείψει πολύ, αφήστε την σκέψη σας σαν χάδι. Έφυγε πολύ νωρίς και τους αφήνει πολύ μόνους.

Σάλο προκαλούν στο Χόλιγουντ οι ισχυρισμοί αμερικανικών ΜΜΕ, ότι ο δημοφιλής ηθοποιός
Τσάρλι Σιν πρόκειται να ομολογήσει τις επόμενες ώρες ότι έχει προσβληθεί από τον ιό HIV, δίνοντας τέλος στο όργιο φημών που επικρατούσε τα τελευταία 24ωρα για πασίγνωστο ηθοποιό ο οποίος φέρεται να έχει μολύνει δεκάδες γυναίκες κάνοντας σεξ χωρίς προφυλάξεις μαζί τους.
Η αποκάλυψη σύμφωνα με ορισμένα ΜΜΕ αναμένεται να γίνει τις επόμενες ώρες από τον ίδιο μέσω της δημοφιλούς τηλεοπτικής εκπομπής Today.
Ξένα δημοσιεύματα αναφέρουν μάλιστα ότι ο ηθοποιός προσπαθούσε με κάθε τρόπο να κρατήσει κρυφό το γεγονός προκειμένου να μην καταστραφεί η καριέρα του.
Πράξεις εγκληματικές
Ωστόσο, έγκυρα έντυπα που είχαν ήδη μπει στο χορό των δημοσιευμάτων των φωτογράφιζαν τις τελευταίες ημέρες, κάνοντας λόγο για «εγκληματική πράξη» εκ μέρους του.
Τα αμερικανικά δημοσιεύματα των θέλουν να έχει μολύνει την πρώην σύζυγό του και μητέρα δύο παιδιών του Brooke Mueller, αλλά και τουλάχιστον μια ακόμη γυναίκα που ήρθε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με γενναία αποζημίωση για να μη μιλήσει.
Ο πρώην πρωταγωνιστής της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς «Two and a half men» είναι ένα από τα θεωρούμενα «κακά παιδιά» του Χόλιγουντ. Πέραν των περιπετειών του με αλκοόλ και ναρκωτικά είναι εδώ και χρόνια γνωστός για την άστατη προσωπική ζωή του, καθώς κατά καιρούς έχουν έρθει στο φως της δημοσιότητας ερωτικές του περιπέτειες με δεκάδες γυναίκες, από πασίγνωστες συναδέλφους του μέχρι ιερόδουλες.
Σύμφωνα με τη Daily Mail ο ίδιος έχει κλειστεί σπίτι του με πόρνες, ναρκωτικά και απομόνωση.
Δρακόντεια μέτρα ασφαλείας
Κατά πληροφορίες τα τελευταία δύο χρόνια ο αμερικανός ηθοποιός έχει κλειστεί στο σπίτι του και πληρώνει 25.000 – 30.000 δολάρια σε πορνοστάρ – άνδρες και γυναίκες – για να του κάνουν παρέα και να συμμετέχουν σε όργια με σεξ και ναρκωτικά.
Για να αποφύγει ωστόσο να δημοσιευθούν λεπτομέρειες της προσωπικής του ζωής έχει εγκαταστήσει ένα «κέντρο διοίκησης» στο γκαράζ του σπιτιού του από το οποίο ελέγχεται όποιος μπαίνει και όποιος βγαίνει από το κτήριο. Κατά τις ίδιες πληροφορίες οι πορνοστάρ που πληρώνονται από τον Sheen υποχρεώνονται να υπογράψουν μια συμφωνία εχεμύθειας ότι δεν θα αποκαλύψουν τίποτα από όσα δουν, κάνουν ή ακούσουν, καθώς και να παραδώσουν το κινητό τους στους άνδρες ασφαλείας.
Προσπαθούσε να κρύψει την ασθένεια
Το National Enquirer αποκαλύπτει πως ο ηθοποιός προσπαθούσε επί πολλά χρόνια να κρατήσει με κάθε τρόπο κρυφό το γεγονός ότι είχε HIV, την ώρα που πρωταγωνιστούσε σε γνωστές ταινίες και αμερικανικές σειρές και ενώ διατηρούσε ερωτικές σχέσεις με πολλές γυναίκες.
«Ο Charlie πίστευε ότι ήταν άφθαρτος και δεν έπαιρνε προφυλάξεις, ακόμη και παρά το γεγονός ότι επιδίδονταν σε σεξουαλικές πρακτικές "υψηλού κινδύνου"», είπε στο περιοδικό ένα άτομο από το φιλικό περιβάλλον του ηθοποιού.
Newsbeast.gr
Το συγκινητικό αντίο του Γιώργου Παπαδάκη...
Ο Κώστας Τσάκωνας άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 72 ετών το απόγευμα της Τετάρτης, πέντε χρόνια μετά το σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, που του προκάλεσε μεγάλη αστάθεια, ενώ πάλευε με τον καρκίνο. Την είδηση για τον χαμό του αγαπημένου ηθοποιού επιβεβαίωσε ο Γιώργος Παπαδάκης μέσα από την εκπομπή του.
«Μας έχει έρθει μια είδηση δυσάρεστη για τον χαμό ενός πολύ γλυκού, πολύ τρυφερού ανθρώπου από τον καλλιτεχνικό χώρο. Επειδή στο παρελθόν είχε γίνει ολόκληρο θέμα για τον χαμό του και είχε διαψευστεί, είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί και το ψάχναμε μέχρι που επικοινωνήσαμε με το γραφείο τελετών που θα κάνει την εξόδιο ακολουθία προκειμένου να επιβεβαιωθούμε ότι όντως ο Κώστας Τσάκωνας από τους πιο χαμογελαστούς ανθρώπους έφυγε από τη ζωή, ιδιαίτερα ταλαιπωρημένος. Ένας γλυκύτατος ανθρώπος, γλυκύτατος άνθρωπος, που είχα την ευτυχία να τον γνωρίσω. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του... Είχαμε πολλά mail, αλλά δε μπορούσαμε να πούμε τίποτα μέχρι να επιβεβαιώσουμε την είδηση», είπε ο δημοσιογράφος.
Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1943 στην Αθήνα. Φοίτησε στη «Δραματική Σχολή του Λαϊκού Πειραματικού Θεάτρου» του Λεωνίδα Τριβιζά και στη δραματική σχολή «Βεάκη». Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε με εντελώς τυχαίο τρόπο σε μια ταινία μικρού μήκους του Κώστα Ζυρίνη. Στην συνέχεια έπαιξε σε πολλούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στον κινηματογράφο, το θέατρο αλλά και στην τηλεόραση. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στην ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα».
Ο ηθοποιός τραυματίστηκε σοβαρά το 2004 όταν ένα δέντρο έπεσε στο κεφάλι του και σε συνδυασμό διάφορων προβλημάτων υγείας που τον ταλαιπωρούσαν, δεν ήταν σε θέση να εργασθεί στο θέατρο. Τα προβλήματα υγείας και η δυσχερής οικονομική του κατάσταση τον οδήγησαν να σκεφτεί να κάνει απεργία πείνας, ως ένδειξη διαμαρτυρίας το Πάσχα του 2011.
zappit.gr
Ο Ανδρέας Γεωργίου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο Μπρούσκο.
Πόσο δύσκολο είναι να κάνει ταυτόχρονα και τα δυο; «Δεν είναι δύσκολο γιατί έχω μυηθεί σε αυτόν τον τρόπο δουλειάς. Την πρώτη φορά που το έκανα στο σίριαλ “Ασπρα μπαλόνια”, μετά από αρκετές ώρες δουλειάς συνειδητοποίησα ότι μπορώ να το κάνω μια χαρά.
Και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαστήκαμε δουλέψαμε ως ομάδα και πετύχαμε. Τώρα, αν κάνω την αυτοκριτική μου, νομίζω ότι είμαι καλύτερος σκηνοθέτης από ηθοποιός» εξήγησε στο Πρώτο Θέμα και συνέχισε: «Όταν έκανα το σίριαλ “31 δρόμοι” στο MEGA, κάθε μέρα χτυπούσε το τηλέφωνό μου. Όταν το σίριαλ δεν έκανε την αναμενόμενη επιτυχία, σταμάτησε να χτυπά κι έμεινα με τους ανθρώπους που είχα από παλιά. Ευτυχώς, αυτή η δουλειά με έμαθε πολλά. Έμαθα από τα λάθη μου». Τότε ήταν που επέστρεψε στην Κύπρο και για ένα διάστημα δούλεψε ως ηθοποιός, ενώ παράλληλα έστησε το καινούριο του project ως δημιουργός του σίριαλ «Αλλού ξημερωμένοι».
«Μετά συνάντησα τη Βάνα Δημητρίου και δέσαμε από την πρώτη στιγμή», θυμάται. Άραγε, αν είχε τη Βάνα στο σίριαλ «31 δρόμοι», θα ήταν διαφορετικά; «Θα ήταν άλλη σειρά, δηλαδή αυτή που θα έπρεπε», παραδέχεται. «Άλλο καστ, διαφορετικό σενάριο, άλλη οπτική. Και γενικά για να πετύχεις στη δουλειά χρειάζεσαι καλή ομάδα, η μονάδα δεν πετυχαίνει»
lifenewscy.com
«Λύγισε» ο ηθοποιός!
«Ο Δημήτρης είναι ο πρώτος (ο μεγαλύτερος αδερφός του Μάρκου Σεφερλή). Μετά από εκείνον είχα άλλο ένα παιδάκι. Μάρκο τον λέγανε. Τον «έχασα» στο πανηγύρι. Είχαμε πάει στους Αγίους Αναργύρους και έτσι όπως τσούλησε το λεωφορείο και έπεσε πάνω στον κόσμο, χτύπησε πρώτα τον άντρα μου. Ο Μάρκος κοιμότανε και τον είχα σκεπάσει με μία ζακέτα. Δεν μου έφυγε το καρότσι, ούτε η ζακέτα. Μόνο το παιδί έλειπε. Το μόνο που κατάλαβα ήταν ένα σκούντημα» εξομολογήθηκε η κυρία Χαρίκλεια, η μητέρα του Μάρκου Σεφερλή στην εκπομπή «Αλήθεις με τη Ζήνα».
«Εκείνη η περίοδος ήταν δράμα. Τα παιδιά μας όσα χρόνια και να περάσουν θα τα θυμόμαστε. Δεν ξεχνιούνται. Ο άντρας μου πήγε στα εικονίσματα και είπε «θα μου δώσεις ένα ίδιο, αλλιώς θα τα πετάξω όλα από εδώ μέσα». Μετά από λίγο καιρό έμεινα έγκυος και έκανα το Μάρκο και έβαλα το όνομά του» συνεχίζει η μητέρα του ηθοποιού και έκανε τον Μάρκο Σεφερλή να «λυγίσει»: «Δεν ξέρω αν είναι ίδιο, αλλά ελπίζω να την έκανα χαρούμενη. Ελπίζω να αναπλήρωσα το κενό γιατί είναι πολύ μεγάλο κενό για έναν γονιό να χάνει ένα παιδί.»