Χριστούγεννα του 2014 ο Κώστας Μήτσης βρίσκεται στα Γιάννενα, σε ένα από τα πολυτελή ξενοδοχεία, που δημιούργησε ο ίδιος από το μηδέν.

Κλείνεται μόνος στο γραφείο του και ζητά να μην τον ενοχλήσει κανείς. Στα χέρια του κρατά ένα μαγνητόφωνο και ξεκινά με τη βαθιά και σχεδόν θεατρική φωνή του να ηχογραφεί τα απομνημονεύματα από την επιτυχημένη αλλά και πολυτάραχη ζωή του. Τα ονομάζει “Κουρελού” κι αυτό γιατί όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’40 ήρθε από το Κρυονέρι Πωγωνίου στην Αθήνα, πάμφτωχο παιδί, έμενε για έξι ολόκληρα χρόνια σε ένα μικρό σπίτι στο Ρουφ. Η τουαλέτα ήταν τούρκικη. Κοινή για 30 άτομα και αντί για πόρτα κρεμόταν μιά κουρελού. “Και η κουρελού είναι αυτό που με συνοδεύει πάντα και τη βλέπω πάντα μπροστά μου και αναλογίζομαι όλη μου τη ζωή, όλη τη διαδρομή, όλο το πέρασμα που σιγά-σιγά έφτασαν τα πράγματα σήμερα να είναι έτσι όπως είναι”, λέει ο λαμπρός επιχειρηματίας, ο οποίος κατάφερε να χτίσει μία αυτοκρατορία, πετυχαίνοντας τα πάντα στους τομείς της κλωστοϋφαντουργίας, της οινοποιίας, του τουρισμού και των εκδόσεων. Η “Βραδυνή”, η εφημερίδα που ο Κώστας Μήτσης επανεξέδωσε το 1997, έχει στη διάθεσή της και θα δημοσιεύσει τα κυριότερα αποσπάσματα από τα ηχητικά αυτά ντοκουμέντα. “Είμαι 77 ετών, βρίσκομαι στα Γιάννενα, είναι Χριστούγεννα του 2014 και από εδώ που ξεκίνησα τη ζωή μου, ένα χωριό έξω από τα Γιάννενα που λέγεται Κρυονέρι, από εδώ αρχίζω να γράφω τη βιογραφία μου. Η βιογραφία μου θα έχει πάρα πολλά πράγματα. Πολλά λυπητερά, πολλά χαρούμενα, πολλά προβληματικά, πάρα πολλές στιγμές μεγαλοσύνης, πάρα πολλές στιγμές δύναμης και αξιοπρέπειας αλλά το πιο σπουδαίο πράγμα που θα έχει είναι η δημιουργικότητα. Δημιουργικότητα προς όλες τις κατευθύνσεις. Επαγγελματικές, προσωπικές, φιλικές, πολιτικές, όλες μου οι φιλοδοξίες ανακατεμένες μέσα σε αυτή τη ζωή των 60 περίπου ετών, που είναι το κέντρο της ζωής μου”. Στη συνέχεια, αφού αφηγείται τα δεινά της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφύλιου Πολέμου, όπως και τις κακουχίες στο μαρτυρικό χωριό του, αναφέρει ότι ο πατέρας του έφυγε κυνηγημένος για την Αθήνα, αφήνοντας πίσω τη γυναίκα του και το μικρό παιδί του. “Μείναμε μόνοι μας, τα καταφέρναμε, τότε δεν είχαμε απαιτήσεις από τη ζωή. Η ζωή μας ήταν πάρα πολύ ταπεινή, πάρα πολύ προσιτή και πάρα πολύ προσαρμοσμένη στην εποχή εκείνη και στην εποχή γενικά του πολέμου και του εμφυλίου πολέμου”, περιγράφει ο Κώστας Μήτσης. Το φαγητό το παρήγαγαν μόνοι τους, το μπάνιο το έκαναν στη σκάφη, στο μοναδικό εξατάξιο δημοτικό φοιτούσαν 80 μαθητές με έναν μόνο δάσκαλο, ενώ, επειδή δεν υπήρχαν δρόμοι στο χωριό, έκαναν αποστάσεις 15 και 20 χιλιομέτρων με τα πόδια ή με γαϊδούρια. Και όλα αυτά σε μία περίοδο που γίνονταν καθημερινά φονικές μάχες μεταξύ στρατιωτών και ανταρτών. Τι σημαίνει ηλεκτρικό ρεύμα το έμαθε όταν σε ηλικία περίπου 8 ετών βρέθηκε με τη μητέρα του στα Γιάννενα, με σκοπό να έρθουν στην Αθήνα για να βρουν τον πατέρα. “Για πρώτη φορά στα Γιάννενα είδα ότι υπάρχει ηλεκτρικό, ότι υπάρχει ρεύμα, ότι μπορείς να πατάς ένα κουμπάκι και να ανάβει ένα φως. Δεν το είχα ξαναδεί ποτέ. Το φως στο χωριό μου ήταν είτε από τη φλόγα των ξύλων του τζακιού, είτε από μία λάμπα πετρελαίου που τη λέγαμε τότε γκάζι. “Βάλε γκάζι στη λάμπα”, έτσι έλεγε η μάνα μου στον πατέρα μου ή αντιθέτως. Δεν είχαμε άλλο φως, με αυτό περνούσαμε τα βράδια. Άλλωστε, τα βράδια, μόλις σκοτείνιαζε, ετοιμαζόμαστε να κοιμηθούμε. Η νύχτα ήταν κομμάτι του ύπνου, δεν ήταν κομμάτι ζωής, δημιουργίας και δουλειάς. Καθώς επίσης και το πρωί ξυπνούσαμε μόλις ακριβώς φώτιζε, μόλις ακριβώς άρχιζε να ροδίζει ο ουρανός και περιμέναμε σε λίγο τον ήλιο, όταν είχε ήλιο, γιατί στην περιοχή μας έξι μήνες το χρόνο βρέχει ή χιονίζει”.

Φτάνοντας στα Γιάννενα, το παιδί που αργότερα κατάφερε να φτιάξει μία πλειάδα από πολυτελέστατα ξενοδοχεία, με εκατοντάδες δωμάτια, άνετα κρεβάτια και αναπαυτικά στρώματα, κοιμόταν επί μία εβδομάδα στο πάτωμα μαζί με τη μητέρα του, κάτω από το κρεβάτι ενός ηλικιωμένου, στο λεγόμενο Χάνι του Κουτσολάμπρου. Ο Κώστας Μήτσης αναφέρει χαρακτηριστικά: “Το δωμάτιο ήταν γεμάτο. Είχε άλλους έξι ανθρώπους και πήγαμε και εμείς και γίναμε οκτώ. Δεν υπήρχε χώρος να κοιμηθούμε. Και επειδή δεν μπορούσαμε και δεν μας αφήνανε να κοιμηθούμε έξω στο διάδρομο, ο μπάρμπα Φώτος, έτσι τον λέγανε, μας έβαλε και κοιμηθήκαμε κάτω από το κρεβάτι του. Έξω από το κρεβάτι του φαίνονταν μόνο τα κεφάλια μας, το σώμα μας, ευτυχώς ήταν λίγο ψηλό το κρεβάτι του, και μας χώραγε και κοιμηθήκαμε από κάτω. Όλο το δωμάτιο ήταν γεμάτο με οκτώ ανθρώπους, σ’ ένα χώρο όπου σήμερα δεν θα μπορούσαν να μείνουν πάνω από 2-3 άτομα”. Το ταξίδι στην Αθήνα Στην Αθήνα ταξίδεψαν με ένα λεωφορείο με σπασμένα τζάμια και αφού προηγουμένως η μητέρα του είχε πουλήσει λίγα αυγά για να προμηθευτούν τα εισιτήρια. Η ταχύτητα ήταν 20 με 25 χ.λμ., αναφέρει ο Κώστας Μήτσης, σημειώνοντας ότι χρειάστηκαν 11 ημέρες για να φτάσουν στον προορισμό τους. Όπως λέει, “πρώτον το λεωφορείο ήταν παλιό και πήγαινε πολύ αργά, δεύτερον τη νύχτα σταματούσαμε διότι στο δρόμο γίνονταν συνεχώς μάχες ειδικά μέχρι το Ρίο – Αντίρριο και τρίτον έπρεπε να ‘ναι μέρα, να περάσουν οι ναρκαλιευτικές ομάδες του στρατού να ελέγξουν το δρόμο για νάρκες”. Πολλά οχήματα είχαν τιναχθεί στον αέρα από τις νάρκες και είδαν πολλά τέτοια συμβάντα στη διαδρομή. “Εμείς σταθήκαμε τυχεροί και φτάσαμε στην Αθήνα μετά από 11 ημέρες, σώοι, έστω πεινασμένοι και βρώμικοι”, εξιστορεί ο Κώστας Μήτσης. Φτάνοντας στην Αθήνα ήταν Χριστούγεννα του 1948, όταν ο πατέρας του τους πήγε στο οίκημα στο Ρουφ. “Θυμάμαι σαν τώρα, το σπίτι ήταν στη οδό Πηνειού 18, ένα σπίτι με έξι δωμάτια, με μια μεγάλη αυλή, από τη μία μεριά ήταν τα δωμάτια από την άλλη η αυλή, μες τη μέση της αυλής υπήρχε ένας βόθρος, που μύριζε πάρα πολύ γιατί όλοι οι ένοικοι, που ήταν περίπου 25 με 30 άνθρωποι, είχαν μία κοινή τουαλέτα”.

Η τουαλέτα βρισκόταν στην τελευταία γωνία της αυλής και υπήρχαν στιγμές που έπρεπε να περιμένουν ουρά για να μπουν. “Η τουαλέτα δεν είχε πόρτα. Είχανε κρεμάσει μια κουρελού για να μην φαίνονται αυτοί που ήταν μέσα. Βεβαίως ήταν τούρκικη και όποιος πήγαινε έπαιρνε μαζί και το νερό του για το ρίξει όταν θα έφευγε. Για να δούμε αν έχει άνθρωπο μέσα η τουαλέτα, πηγαίναμε απ΄ έξω και χτυπούσαμε το ξύλο της κάσας και αν δεν μίλαγε κανένας, τότε μπαίναμε. Αν μίλαγε, έλεγε “άλλος, άλλος” και φεύγαμε και περιμέναμε. Η πόρτα της τουαλέτας ήταν μια χρωματιστή κουρελού. Τη θυμάμαι σαν τώρα. Και η κουρελού είναι αυτό που με συνοδεύει πάντα και τη βλέπω πάντα μπροστά μου και την αναλογίζομαι όλη μου τη ζωή, όλη τη διαδρομή, όλο το πέρασμα που σιγά-σιγά έφτασαν τα πράγματα σήμερα να είναι έτσι όπως είναι, να είμαστε πολιτισμένοι, να έχουμε του Θεού τα καλά όλα και αυτοί που δεν τα έχουν νομίζω ότι πρέπει να προσπαθήσουν. Δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθήσει κανείς και να μην τα έχει. Μπορεί να μην έχει του Θεού τα καλά όλα, αλλά μπορεί να έχει τουλάχιστον αυτά που είναι απαραίτητα στη ζωή του. Η κουρελού ήταν λοιπόν το ενδεικτικό κομμάτι που έζησα μέσα σε αυτή την αυλή έξι ολόκληρα χρόνια και η μυρωδιά του βόθρου ήταν αυτή πάλι που επί έξι χρόνια κλείναμε τα παράθυρα για να μην μπαίνει μέσα στο δωμάτιό μας”. Ο Κώστας Μήτσης είναι από τους ανθρώπους που πάλεψαν πάρα πολύ στη ζωή τους. Ποτέ δεν ξέχασε την καταγωγή του, τη φτώχεια και τα δεινά που πέρασε και στα οποία πάντα αναφερόταν, γι’ αυτό και η πορεία του, εκτός από επιτυχίες, ήταν γεμάτη με καλοσύνη και μεγαλοψυχία. Ήταν πάντα κοντά στον ανθρώπινο πόνο, τον οποίο φρόντιζε με κάθε τρόπο να απαλύνει. Πίστευε απόλυτα στην ευθύνη του κάθε ανθρώπου για τη ζωή του, ήταν πολύ αυστηρός αλλά και απαιτητικός από τον εαυτό του. Έβαζε υψηλούς στόχους, κυνηγούσε το όνειρο.

Ο δρόμος του για την επιτυχία έμοιαζε με τη διαδρομή για την Ιθάκη. Ήταν γεμάτος δυσκολίες, αντιξοότητες, περιπέτειες και απρόοπτα. Παρ’ όλα αυτά, η Ιθάκη δεν τον πρόδωσε. Η διαδρομή του τον ωρίμασε, τον έκανε να καταλάβει το νόημα της ζωής, έγινε σοφότερος, ενώ τα λόγια και οι προτροπές του για αγώνα και προσπάθεια, δίνουν ελπίδα και κουράγιο στις δύσκολες πάλι εποχές που περνά η χώρα μας.

Την ερχόμενη Κυριακή η “ΒτΚ” θα παρουσιάσει το επόμενο στάδιο από τη ζωή του αείμνηστου επιχειρηματία.

ΠΗΓΗ : http://www.vradini.gr

Με τα αυτά και με τα άλλα, οδεύουμε πλέον προς την ολοκλήρωση της φετινής περιόδου, η οποία δείχνει ότι σε ορισμένους προορισμούς μπορεί να κρατήσει λίγο παραπάνω από το σύνηθες, δηλαδή μέχρι τις αρχές Νοεμβρίου.

Αν ανατρέξουμε στις εκφρασθείσες και διατυπωθείσες προσδοκίες και προβλέψεις των αρχών του έτους, κυρίως εκείνων της πολιτικής ηγεσίας του τομέα και τις αντιπαραβάλλουμε με τα πλέον πρόσφατα διαθέσιμα στοιχεία, διαπιστώνουμε ότι, τελικά, δεν πετύχαμε και πολλά πράγματα.

Με δύο μεγάλες αγορές της περιοχής μας, την Τουρκία και την Αίγυπτο ουσιαστικά «εκτός μάχης», όπως και των περισσότερων άλλων προορισμών του Μουσουλμανικού τόξου της Μεσογείου, το λιγότερο που περιμέναμε ήταν ότι η Ελλάδα θα αποσπούσε ένα καλό μερίδιο από τα μερικά εκατομμύρια τουριστών που θα αναζητούσαν άλλλους προορισμούς για τις διακοπές τους.

Παρά, λοιπόν, τους μονόχνωτους και φωτογραφικούς πανηγυρισμούς κάθε φορά που εμφανιζόταν ένα θετικό πρόσημο στις αεροπορικές αφίξεις – και μόνον σε αυτές – τα συνολικά στοιχεία οφείλουν να μας προσγειώσουν, μάλλον σκληρά, στην πραγματικότητα:

Η Ελλάδα δεν κατόρθωσε να επωφεληθεί ικανοποιητικά από όλη αυτή τη συγκυρία. Το αποτέλεσμα του εξαμήνου ήταν απογοητευτικό, το αποτέλεσμα του επταμήνου έως και σοκαριστικό: Μόλις 114.000 αφίξεις παραπάνω και το χειρότερο και πλέον ουσιαστικό, σχεδόν 350 εκατ. ευρώ, μείον στα έσοδα.

Ακόμα και στις αφίξεις, τα «κεφάλια» όπως λέμε, περιμένουμε το δίμηνο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου για να δούμε κάποιον αξιοπρεπώς καλύτερο αριθμό, αλλά σε κάθε περίπτωση, η τελική καταμέτρηση θα είναι κατώτερη των προσδοκιών και σίγουρα θα απέχει μακράν από τα αντίστοιχα μερίδια που απέσπασαν άλλοι ανταγωνιστικοί προορισμοί, όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Ιταλία.

Ακόμα, όμως και αυτοί οι περισσότεροι τουρίστες που ήρθαν στην Ελλάδα, όπως φαίνεται από τα ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, στην πλειονότητά τους, είναι ουσιαστικά μία «υπερχείλιση» των εκ δυσμάς αγορών, περιορισμένης αγοραστικής δύναμης. Με πρωταρχικό κίνητρο το χαμηλό κόστος – κυρίως στον τομέα διαμονής – και με πενιχρό προυπολογισμό δαπανών, σε έναν, ήδη, ακριβότερο, λόγω υπερφορολόγησης, από πέρυσι προορισμό. 

Τέτοιο τουρισμό θέλαμε; 

Και ενώ ακόμα ηχούν στα αυτιά τουριστικών παραγόντων οι αναφωνήσεις ενθουσιασμού πέρυσι τον Δεκέμβριο για τα εκατομμύρια Ρώσων που θα «βουτήξουμε» από την Τουρκία και από αυτήν την αγορά, που μας σερβίρισαν έτοιμη στο πιάτο μας, οι εξωγενείς παράγοντες, ζήτημα είναι αν θα πιάσουμε τα μεγέθη του 2014.

Τι συνέβη; Κατ’ αρχάς, μάλλον αποκαλύπτεται η γύμνια και η αδυναμία της χώρας μας να αξιοποιήσει ευνοϊκές για αυτήν συγκυρίες. Δεν έχουμε συγκροτημένη και στοχευμένη πολιτική marketing και προβολής. Δεν ξέρουμε ποιους τουρίστες θέλουμε και αν ξέρουμε, δεν μπορούμε να διεισδύσουμε στις δεξαμενές τους, σοβαρά, μελετημένα και σε βάθος.

Με ελάχιστα ή και... ληγμένα «πυρομαχικά» (βλέπε πόρους και εργαλεία) βαράμε όπου μας έρθει, δεξιά και αριστερά – που και που και στα ίδια μας τα πόδια - χωρίς συγκεκριμένους στόχους και περιμένουμε να κρατήσουμε το «οχυρό». Δεν βγαίνει, έτσι, ακόμα και αν οι αξιωματικοί και η εμπροσθοφυλακή σου, είναι δραστήριοι και κινητικοί. Ακόμα και αν ο ιδιωτικός τομέας, ρίχνεται στη «μάχη», φέρνει αποτελέσματα και κρατάει τις γραμμές.

Μετά, το χάσαμε εντελώς με το προσφυγικό. Η ζημιά είναι τεράστια και τόσο καιρό μετά, δεν φαίνεται διέξοδος. Δεν έχουν βρεθεί λύσεις, η κατάσταση σε ορισμένες περιοχές είναι εκτός ελέγχου και ο χειμώνας έρχεται.

Τέλος, το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι μία όαση ασφάλειας σε όλο αυτό το σκηνικό, δεν πέρασε αποτελεσματικά. Δεν πείσαμε, όσο θα έπρεπε και όσο θα μπορούσαμε.

Τι γίνεται τώρα που τελειώνει το «διάλειμμα»; Τώρα που σταδιακά, πλην αποφασιστικά, οι εκτός μάχης προορισμοί επανέρχονται και το κάνουν με πλούσια «δώρα» και σημαντικά «εφόδια»; Τώρα που οι άλλοι ανταγωνιστές είναι πολύ καλύτερα οργανωμένοι και «διαβασμένοι» και θα κινηθούν και αυτοί επιθετικά, για να κεφαλαιοποιήσουν τα φετινά οφέλη;

Τι θα κάνουμε;

Δεν πρέπει να θυμηθούμε τη δέσμευση του πρωθυπουργού για διπλασιασμό των κονδυλίων για την προβολή της χώρας; 

Να καθήσουν κυβέρνηση και ιδιωτικός τομέας να εκπονήσουν ένα καλό και ευρηματικό σχέδιο marketing και προβολής για την περίοδο 2016-2017; 

Ένα πλάνο δυναμικής ουσιαστικής παρουσίας στις αγορές ενδιαφέροντος που να ξεφεύγει από τα συμβατικά και τετριμμένα; Πιο πέρα από το facebook; Ή μήπως θα εξακολουθεί ο ΕΟΤ να επιχορηγεί εκδηλώσεις αμφιβόλου αποτελεσματικότητας εντός Ελλάδας και να επιδοτεί on line κρατήσεις σε συγκεκριμένα sites;

Θα δοθεί η δυνατότητα στις επιχειρήσεις να επενδύσουν, να κάνουν εκσυγχρονισμούς, να αναβαθμίσουν τις υπηρεσίες τους; Με τι ρευστότητα, με ποια εργαλεία και πότε, επιτέλους; Αν θέλουν κάποιοι να περάσουν σε ξένα χέρια ελληνικά ξενοδοχεία και να συνθλιβεί η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, τουλάχιστον, ας βγουν να το πουν, να τελειώνουμε.

Πότε θα φροντίσουμε και θα οργανώσουμε τα Μουσεία και τους αρχαιολογικούς μας χώρους; Πάλι με ουρές στην Ακρόπολη, στην Κνωσσό, στην Ολυμπία; Το ξέρουμε ότι Μουσεία-κοσμήματα, όπως αυτό της Ελεύθερνας, λειτουργεί χωρίς εισιτήρια, γιατί από τον Ιούνιο, δεν τα έχουν «επικυρώσει» από το υπουργείο Πολιτισμού;

Πάλι τα ίδια και δυστυχώς, χειρότερα θα λέμε και θα γράφουμε, σε λίγους μήνες;

tornosnews.gr

Παρά την ανάκαμψη της ρωσικής τουριστικής αγοράς στη χώρα μας, τα φετινά μεγέθη παραμένουν μακριά από το ρεκόρ του 2013 με τις 1,35 εκατ. αφίξεις και τα έσοδα των 1,34 δισ. ευρώ.

Οι προοπτικές των ελληνορωσικών τουριστικών σχέσεων και ειδικότερα στην Κρήτη ήταν το θέμα του σημαντικού συνεδρίου που διοργάνωσε στο Ρέθυμνο ο Δήμος, ο επίτιμος πρόξενος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Κρήτη και τα Δωδεκάνησα κ. Νίκος Δασκαλαντωνάκης και ο Σύλλογος Ξενοδόχων Ρεθύμνης. Στο ρεκόρ του 2013 –που επετεύχθη επί των ημερών του– και στον στόχο που είχε τεθεί πριν μεσολαβήσουν οι δυσκολίες στην αγορά για 3 εκατ. αφίξεις Ρώσων τουριστών στην Ελλάδα το 2018 αναφέρθηκε και ο πρώην αναπληρωτής επικεφαλής του Rostourism, κ. Εβγένι Πισαρέφσκι, ο οποίος τοποθετήθηκε στο συνέδριο με τη σημερινή του ιδιότητα ως υπεύθυνος κοινωνικής ασφάλισης στη Ρωσία. Από την πλευρά του, ο γενικός διευθυντής του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων Γιώργος Αμβράζης ανέφερε ότι τα τελευταία στοιχεία δείχνουν αύξηση της κίνησης από τη Ρωσία κατά 19% και ανοδικές τάσεις για το υπόλοιπο της περιόδου. Ομως τόνισε την άποψη που επικρατεί σε μεγάλο μέρος του τουριστικού κόσμου ότι φέτος η αύξηση από τη Ρωσία έπρεπε να είναι σημαντικά υψηλότερη.

Για την ενίσχυση της αγοράς επισήμανε ότι πρέπει να χαραχθεί σχέδιο δράσεων με προσυμφωνημένο προϋπολογισμό που θα τρέχει όλον τον χρόνο και όχι μόνο δύο, τρεις φορές ή πυροσβεστικά, όταν προκύπτουν ζητήματα. Επίσης, προσέθεσε ότι η δημοφιλία της Ελλάδας ως προορισμού διακοπών και ένα δυναμικό και δραστήριο, πλην περιορισμένο λόγω πόρων, γραφείο ΕΟΤ Ρωσίας δεν επαρκούν από μόνα τους να τροφοδοτήσουν την αγορά. Επιπλέον, εξήρε τον αν. υπουργό Εξωτερικών Νίκο Ξυδάκη για τη συμβολή του στην πλήρη ομαλοποίηση της διαδικασίας έκδοσης θεωρήσεων στη Ρωσία. Ο διευθυντής του ΕΟΤ Ρωσίας Πολύκαρπος Ευσταθίου εκτίμησε ότι η αύξηση των Ρώσων τουριστών στην Κρήτη θα φθάσει φέτος σε ποσοστό το 40%, μία τάση ανόδου την οποία ακολουθεί και το Ρέθυμνο όπως επιβεβαίωσε ο πρόεδρος του Συλλόγου Ξενοδόχων Ρεθύμνης Μανώλης Τσακαλάκης. Ο κ. Γιώργος Μασμανίδης από τον όμιλο Μουζενίδη αναφέρθηκε στη βαρύτητα που δίνει ο όμιλος για την ενίσχυση του ρωσικού τουριστικού ρεύματος στην Κρήτη και σε άλλες περιοχές της χώρας. Ειδικά για την Κρήτη έγινε γνωστό ότι θα διατηρηθεί από την Εllinair και τον χειμώνα η πτήση Ηράκλειο – Μόσχα με ενδιάμεση στάση στη Θεσσαλονίκη. Στο συνέδριο ανακοινώθηκε η ίδρυση ανώτατης σχολής τουρισμού από το Πανεπιστήμιο Κρήτης η έδρα της οποίας θα είναι στο Ρέθυμνο· σε χώρους που θα παραχωρήσει ο Δήμος Ρεθύμνης, όπως είπε ο δήμαρχος Γιώργης Μαρινάκης. Η αντιδήμαρχος Πέπη Μπιρλιράκη αναφέρθηκε στη θετική πορεία του τουρισμού στο Ρέθυμνο, που δέχεται σε ετήσια βάση 1,3 εκατ. επισκέπτες, ενώ ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης έκανε μνεία στις ενέργειες τουριστικής προώθησης από την πλευρά της περιφέρειας. Ο κ. Νίκος Δασκαλαντωνάκης περιέγραψε τις προσπάθειες του να ανοίξει τη ρωσική αγορά στην Ελλάδα στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και τις σημαντικές προοπτικές της για την Κρήτη. Στο πλαίσιο του συνεδρίου βραβεύθηκε ο κ. Νικόλαος Σταμπολίδης, καθηγητής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης και δημιουργός του Μουσείου Αρχαίας Ελεύθερνας για τη συνεισφορά του στον τομέα του τουρισμού.

Καθημερινή